خاطرات اکبر هاشمی - ۲۵ اسفند ۱۳۶۳

خبر از جبهه گرفتم که در محور غرب دجله، نیروها عملیات کرده اند و از دجله عبور و اتوبان بغداد - بصره را تصرف کرده اند، ولى از شمال عمل نکرده اند که این نقطه ضعف کار است. بعداً معلوم شد که یکى از فرماندهان سپاه، مخالف [عملیات در این منطقه] بوده. حدس زدم که از همان جا، دشمن پیشدستى خواهد کرد [و دست به عملیات خواهد زد]؛ به آنها هم گفتم.

در مجلس، قبل از دستور، اخبار جنگ را گفتم و راجع به مقاومت عجیب مردم و رییس جمهور در مراسم نمازجمعه در دانشگاه، هنگام انفجار بمب و وضعیت قرمز و صداى ضدهوایى ها تقدیر کردم و در مورد مقابله به مثل [با عراق] خط جدیدى ترسیم نمودم. بصره در مقابل آبادان و خرمشهر و بغداد در مقابل شهرهاى دیگر و کشتى زدن ها و [به کارگیرى] اسلحه شیمیایى [عراق] با بدتر از آن مقابله به مثل خواهد شد. در دفترم اخبار جبهه را تعقیب کردم. نقطه ضعف در قرارگاه نجف است؛ تدارک شان مشکل است.

عصر هم، در جلسه [مجلس شوراى اسلامى] شرکت نکردم. آقایان ولایتى و رفیق دوست براى گرفتن موشک بیشتر، به کشور لیبى رفتند؛ براى ادامه مقابله به مثل.

شب را در مجلس ماندم. آخر شب، آقاى [فضل الله] محلاتى [نماینده امام در سپاه] از قرارگاه اطلاع داد که وضع [عملیاتى در جبهه ها] خوب نیست. یک ونیم بامداد از دفتر امام زنگ زدند و بیدارم کردند. [اخبارى] از [وضع] جبهه مى خواستند. گفتم [اخبار جبهه] جالب نیست. همان لحظه آژیرها [ى خطر حمله هوایى] بلند شد و وضعیت قرمز اعلان گردید و ضدهوایى ها در سراسر شهر به صدا درآمدند. [موج صداى شلیک] ضدهوایى، [مربوط به ساختمان] مجلس، ساختمان [محل سکونت ما] را مى لرزاند.