خاطرات اکبر هاشمی - ۲۴ اسفند ۱۳۶۳

بعد از نماز [صبح]، با جبهه تماس گرفتم. آقاى روحانى گفت، پل بین جزیره مجنون و شرق دجله وصل شده که مهم است. دیشب، جز انهدام نیروى دشمن، کار مهمى نداشته ایم. وضع افراد متوارى شده از قرارگاه نجف، معلوم نیست. آقاى صیاد نسبت به آینده امیدوار است و گفت با وصل کردن پل، امکانات را تا پاى کار برده اند.

با رییس جمهور صحبت کردم. قرار شد [در خطبه هاى نمازجمعه] در مورد مقابله به مثل، مسأله زدن شهرها و کشتى ها و موشک و به کار گیرى سلاح شیمیایى عراقى ها را به هم مربوط کنند و در نمازجمعه از موضع قدرت حرف بزنند.

در اثر تهدیدات و شایعه ها، انتظار مى رفت که عراق دیشب در تهران بمب اندازى کند؛ [روشنایى] شهر را خاموش کرده بودیم و آماده باش داده بودیم. اما خبرى نشد. پیش از ظهر، احمدآقا آمد. راجع به جنگ و زدن موشک دیگرى به بغداد، بحث شد. با جبهه تماس گرفتیم. عراق، بمب شیمیایى استعمال کرده که نشان استیصال عراق مى دانند. نگرانى عمده اى نداشتند.

نمازجمعه را آیت الله خامنه اى اقامه کردند. در اثناى خطبه دوم، در بین مردم نمازگزار، انفجار عظیمى رخ داد که 13 نفر شهید و حدود یکصد نفر مجروح شدند. مختصرى خطبه قطع و سپس آیت الله خامنه اى، خطبه را ادامه دادند و تصادفاً در همان لحظه ضدهوایى هاى تهران، شروع به شلیک کردند؛ منظره جالبى پیش آمد.

مردم در حالى که خیال مى کردند، انفجار[ناشى] از بمب هاى [پرتاب شده از] هواپیما است، با رشادت ایستادند و شعار دادند و بقیه خطبه و نماز همراه با غرش ضدهوایى ها برگزار شد. [این جریان] یک حادثه تاریخى و [موضوع یک] فیلم تاریخى [مى تواند باشد].

معمولاً بعد از هر عملیات و شکست عراق، ضدانقلاب داخلى که به عنوان ستون پنجم دشمن عمل مى کند، دست به چنین جنایاتى مى زند. ارتکاب جنایت انفجار در صفوف نمازجمعه، نشان اوج خشم و درماندگى دشمن و لاصفتى ضدانقلاب است؛ همان گونه که استفاده شرورانه از سلاح شیمیایى در جبهه ها.

شب، عملیات داریم و قرار است از [رودخانه] دجله عبور کنند. قرار شد که واحد موشکى سپاه، دستور شلیک موشک دیگرى را به مناطق نظامى بغداد صادر کند. عراق هم تهدید کرده [است که شهرهاى] اصفهان، شیراز، همدان و تبریز را با موشک خواهد زد.

آقاى ناصر کمره اى آمد و از برادرش که منزل قولنامه اى را که به او فروخته است و حالا مى خواهد پس بگیرد، شکایت کرد.

وصیتنامه اى بر اساس خواست حاجیه والده نوشتم؛ یک سوم اموالش را براى امور خیریه، وصیت کرد و بقیه را به طور عمرى، به خواهران مان دادند. مجموعاً چیز مهمى نیست؛ در حدود دو جریب باغ پسته [است].

شب هم به احتمال حمله هواپیماها[ى عراقى]، مدتى [روشنایى هاى] تهران خاموش شد و ضدهوایى ها کار کردند.