خاطرات اکبر هاشمی - ۲ مهر ۱۳۸۲

در مقابل اظهارات [جرج] بوش، [رییس‌جمهور آمریکا] در مجمع عمومی سازمان ملل، [ژاک] شیراک، رییس‌جمهور فرانسه به مخالفت برخاست و گفت، جنگ در عراق با دور زدن سازمان ملل، باعث بزرگترین بحران در تاریخ این سازمان شده و راهي جز واگذاری امور عراق به سازمان ملل و انتقال حاکمیت به مردم در زمان معقول نیست. ملاقات کوتاه بوش و شیراک پس از سخنرانی هم نتوانست به اختلاف آنها پایان دهد و اعلان‌ کردند، هر دو کشور بر مواضع خود پا می‌فشارند. بوش از دیگران استمداد کرد.

[گرهارد] شرودر، صدراعظم آلمان، در مخالفت با سیاست جنگ‌طلبانه آمریکا گفت، آلمان به هيچ وجه نیروی نظامی به عراق اعزام نمي‌کند و فقط برای آموزش پلیس و ... کمک می‌کنند.  

شیراک از ایران هم خواست‌ که با امضای پروتکل الحاقی، مسایل هسته‌ای خود را شفاف نمايد و قبول‌ کرد که استفاده صلح‌آمیز از تکنولوژی هسته‌ای، حق ایران است. هم‌زمان آقای [علی‌اکبر] صالحی، نماینده ایران در آژانس بين‌المللي هسته‌ای اعلان‌ کرد که ایران همکاری خود با آژانس را در حد ان‌پی‌تی تنزل می‌دهد.

در بغداد علیه آمریکا و به نفع صدام [حسین] تظاهرات شده و یک اتوبوس منفجرشده، با تلفات زیاد و زخمی.

آقای‌ [حامد] کرزاي، [رییس دولت موقت افغانستان]، در این اجلاس از پاکستان  به‌خاطر کمک مخفی به طالبان انتقادکرد و از آمریکا خواست‌که به پاکستان فشار واردکنند؛ [پرویز] مشرف، [رییس‌جمهور پاکستان]، منکرآن شد.  

آقای سردار [قاسم] سلیمانی، [فرمانده نیروی قدس سپاه] به منزل آمد؛ برای مذاکره و مشورت در امور عراق و گفت، با شهادت آيت‌الله [سیدمحمدباقر] حكيم، شیعه نمی‌تواند رهبر مؤثری داشته باشد و باید به فکر شورای رهبری باشند و در تعیین شورای پيش‌نويس قانون اساسی عراق، دو نفر از شيعیان، رأی خود را به دو سُني داده‌اند و تلاش اين است‌ که در قانون اساسی، نظام جمهوری اسلامی معين شود؛ شبيه افغانستان و اگر بناست رژيم فدرالي بشود، فدرالي وسيع باشد و رییس‌جمهور و نخست‌وزير با هم نباشند؛ مثل اوايل ایران بعد از پيروزي انقلاب‌که مشکلات آن مشخص شد.

براي مراسم عید فطر به دفتر رهبری رفتیم. ايشان در سفر مازندران، درد کمرشان عود کرده و مشکل داشتند. مسأله مهمی در سخنرانی‌ها مطرح نشد.  

ظهر به خانه برگشتم. عقد ازدواج فرزند شهيدی از شهدای سقوط ایرباس توسط آمریکا را بستم. ظهر و شب بچه‌ها جمع بودند.