خاطرات اکبر هاشمی - ۱۴ خرداد ۱۳۶۲

تا ساعت نه و نیم صبح در منزل مطالعه مى کردم و گزارش ها را مى دیدم. نمایندگان و کارکنان مجلس با امام ملاقات داشتند. قبل از انجام ملاقات عمومى به زیارت امام رفتم. امام از تعریف هاى دیروز من در نمازجمعه از ایشان، با شیرینى گله کردند و گفتند که ممکن است باعث غرورشان شود؛ ولى از اینکه احمدآقا و بیت را از اعمال نفوذ و ایجاد نظر در ایشان، تبرئه کرده بودم، راضى بودند.  راجع به اینکه آقاى شیرازى [امام جمعه مشهد] گفته بودند، امام اجازه تعیین سقف براى اراضى ملکى مزروعى - مثلاً صد هکتار -داده اند، سئوال کردم؛ فرمودند چنین چیزى نگفته ام و ضرورت نمى بینم. ولى از راه اصل 49 [قانون اساسى] ممکن است، بگیریم. در مورد اصل 49 هم نگران بودند که پولدارها، پول هایشان را از بانک بیرون بیاورند، قرار شد لایحه را براى مشورت به خدمت شان بفرستیم. سپس در جلسه عمومى شرکت کردیم. من صحبتى کوتاه کردم  و امام مفصلاً صحبت کردند. عده اى هم که به خاطر زیادى افراد در جلسه اول، نتوانسته بودند شرکت کنند، دوباره آمدند؛ با تقاضاى من امام برایشان دعا کردند؛ بد نشد. ظهر حمید لاهوتى و فائزه آمدند. دیروز در راه قم با مأموران سپاه برخورد و مشاجره داشته اند و تا نصف شب معطل شان کرده بودند؛ خیلى ناراحت بودند و مادرشان از دیشب بیشتر ناراحت بود. قرار شد رسیدگى کنم و ببینم تقصیر از کیست؟

با دکتر ولایتى [وزیر امورخارجه] تلفنى صحبت کردم که درباره آمدن سید محمدحسین حکیم به ایران مشورت کنند و نظر بدهند. به آقاى حکیم هم گفتم، به وزارت خارجه مراجعه کنند. عصر جوانى که مسلسلى اختراع کرده بود، آمد. تشویقش کردم؛ قبلاً به وزارت دفاع گفته بودم، طرحش را تعقیب کنند و شده بود، اما به کندى. چند پاسدار رفسنجانى محافظ بیت امام  آمدند و از برخورد فرماندهان گله داشتند. شب آقاى عسکراولادى [وزیر بازرگانى] تلفن کرد و درباره وقت و کیفیت برگزارى سئوال یکصد نفر نماینده، صحبت کردیم. از رفسنجان چند تلفن شد، براى ابقاى آقاى [شیخ محمد] هاشمیان در دادگاه [انقلاب اسلامى شهرستان رفسنجان] و نمازجمعه که اخیراً به خاطر فشار شوراى عالى قضایى، قهر کرده است، کمک مى خواستند و همچنین مخالف تعیین کسى که مأمور شده به عنوان امام جمعه کشکو، بودند.