خاطرات اکبر هاشمی - ۲۰ خرداد ۱۳۷۰

تا ساعت ده ونیم صبح کارهاى عقب مانده دیروز را انجام دادم. آقای کورت والدهایم به دفترم آمد. ابتدا مذاکرات خصوصى دربارة صلح خاورمیانه داشتیم. او معتقد است که [جرج] بوش، [رییس جمهور آمریکا] و [جیمز] بیکر، [وزیر امور خارجه آمریکا]، مایل به حل موضوع و استرداد اراضى اشغالى اسراییل در سال 1967 هستند، ولى طرفداران اسراییل در آمریکا مخالف اند؛ به همین دلیل احتمال موفقیت حرکت صلح خاورمیانه نزدیک به صفر است؛ ولى من گفتم در اینکه بوش و بیکر هم چنین چیزى بخواهند، تردید دارم.

اجازه خواست که دربارة کمک به آزادی گروگان هاى لبنان مذاکره کنند. موافقت کردم؛ به شرط اینکه به رسانه ها بگوید که ایران مایل نیست در این موضوع صحبت شود، چون مربوط به ایران نیست. قرار شد در جلسه شب مذاکره کنیم.

جلسه رسمى مذاکرات را ترتیب دادیم. مذاکرات دوستانه و بیشتر در جهت توسعه روابط بود. من از اینکه ایشان تحت فشار صهیونیست ها است و با فشار صهیونیست ها، به آمریکا ممنوع الورود شده، از ایشان قدردانی کردم؛ از اینکه این اظهارات به رسانه ها برود، خیلى راضى نیستند، ولى رفت.

آقاى [علاءالدین] بروجردى از ترکیه برگشت. گزارش مذاکره با آقای [تورگوت] اوزال، [رییس جمهور ترکیه] را داد و گفت، اوزال گفته نمى خواهد

محاصره اقتصادى علیه عراق را لغو کنند، ولى انتظار دارد جنوبى ها خسارت های ترکیه را بپردازند. دربارة اجراى قطعنامه 598 و گروگان ها و حملة عراق به شیعیان جنوب هم صحبت شده است.

عصر شوراى اقتصاد داشتیم. شب به مهمان سراى سعدآباد رفتم که شام را با مهمانان اتریشى به طور خصوصى بخوریم و مذاکرات خصوصى داشته باشیم. کنار استخر نشستیم. فضای خوب سعدآباد و منظرة زیبای کاخ، آنها را تحت تأثیر قرار داده بود؛ مى گفتند چنین جایى در اتریش ندارند.

دکتر ولایتى، مهندس [محمدرضا] نعمت زاده و وزیر امور خارجه اتریش هم بودند. بیشتر مذاکرات بر سر آینده بلوک شرق بود. [آقای کورت والدهایم]، معتقد است از هم مى پاشند، به خصوص شوروى، یوگسلاوى، رومانى و بلغارستان و خیال مى کنند، مشکلاتى از ناحیه تجزیه یوگسلاوى دامن آنها را مى گیرد و از اینکه چیزى هم به دست بیاورند، مأیوس هستند. احتمال انضمام مجدد مجارستان و اتریش را هم رد نمى کنند. از تجدید وحدت دو آلمان نگرانى ندارند و مى خواهند به جامعه اقتصادى اروپا[=اتحادیه اروپا] بپیوندند.

شام را با هم صرف کردیم و بعد از شام، خصوصى تر دربارة برنامه کمک به آزادی گروگان ها صحبت شد. مطالب معمولى تکرار شد؛ گفتیم شاید بتوان به طریقی آنها را با زندانى هاى لبنان در اسراییل معامله کرد. بعد از ساعت دوازده شب به خانه رسیدم. عفت هم مهمان داشت.