خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ تیر ۱۳۶۳

بعد از نماز صبح، جلسه اى با فرماندهان و مسئولان چهار قرارگاه داشتیم. هر یک جداگانه صحبت کردند و بیشتر آنها به نحوى، با عملیات مخالفت کردند و ادله اى اقامه کردند. بعد از آنها، من صحبت کردم و ضمن تشکر از تذکرات آنها، عدم امکان تحصیل همه امکانات مورد نظر آنها صحبت کردم. سپس براى جلسه اى دیگر، به مسجد پادگان رفتم که فرماندهان لشکرها و تیپ هاى عمل کننده شرکت داشتند. در این جلسه، کسى صحبت نکرد؛ فقط آقاى صیاد [شیرازى] خیرمقدم گفت و من مفصلاً صحبت کردم و بیشتر، توضیح همان مطالب جلسه قبل بود و تشویق در به کار بردن همت کامل. دوباره به دفتر فرمانده تیپ آمدیم و با مسئولان اصلى قرارگاه ها به مذاکره نشستیم. تقریباً تمام حضار اعم از ارتشى و سپاهى، اظهار عدم موافقت کردند. فقط آقاى صیاد [شیرازى] موافق بود که دفاع کرد و محسن رضایى هم که ظاهراً موافق بود، ساکت بود.

این مقاومت [در انجام عملیات] از طرف ارتشى ها، در عملیات خیبر هم بود، ولى سپاهى ها در این عملیات چنین وضعى پیدا کرده اند. ممکن است ریشه عمیقى داشته باشد؛ باید کشف کرد. قرار شد مطالب آنها را در تهران، با آقاى [آیت الله] خامنه اى و امام مطرح کنم و سپس در تهران یا همان جا به بحث ادامه دهیم؛ اما دستور داده شد که تلاش براى آمادگى مطابق مأموریت ادامه داشته باشد.

ناهار را در هواپیما خوردیم و ساعت سه [بعد از ظهر] به مجلس [شوراى اسلامى] رسیدم. مقدارى استراحت کردم و سپس گزارش ها را خواندم. ساعت شش بعد از ظهر با آقاى [هانس دیتریش] گنشر وزیر امور خارجه آلمان ملاقات داشتم؛ درباره جنگ، حقوق بشر و روابط اقتصادى صحبت کردیم. [همچنین] مصاحبه مطبوعاتى با خبرنگاران آلمانى داشتیم.

اول شب، رییس جمهور آمدند و وضع جبهه و مذاکرات را با ایشان در میان گذاشتم. قرار شد مطالب را براى تصمیم نهایى با امام در میان بگذاریم و با احمدآقا تلفنى صحبت کردم و براى دوشنبه، وقت گرفتیم. احمدآقا از اینکه رسانه هاى غربى، مسأله حقوق بشر را در مذاکرات وزیر خارجه آلمان [غربى] بزرگ کرده اند، ناراحت بود و مى گفت باید مقابله کرد.