خاطرات اکبر هاشمی - ۵ دی ۱۳۶۵

اول وقت معلوم شد که دیشب در ادامه عملیات، کارى نشده و ام الرصاص را هم خالى کرده و با اینکه دیشب گفتند مى خواهند به پیش بروند، به محل اولیه برگشته اند. معلوم مى شود هماهنگى درستى ندارند. به آیت الله خامنه اى اطلاع دادم که در نمازجمعه امروز، قبل از دریافت مطالب درست، چیزى مطرح نکنند؛ برایشان غیرمنتظره بود.

سرهنگ جمالى جانشین فرمانده نیروى زمینى از غرب آمد و گفت عراق، منطقه مورد نظر آنها را تقویت کرده و دیروز بمباران زیاد داشته و در اثر قطع برق منطقه، مشکلات در تدارک نیروها به وجود آمده و مدعى است، عراق از طرح مطلع شده است. گفتم فعلاً صبر کنند تا تکلیف عملیات پایین روشن شود.

فرماندهان سپاه اطلاع دادند که مشغول جمع بندى براى تصمیم گیرى، با توجه به وضع پیش آمده هستند و پس از بررسى به اینجا خواهند آمد. مدتى به تنهایى در کنار ساختمان محل اقامت قدم زدم و فکر کردم. شکست عملیات، با آن همه امکانات و تبلیغات که داشتیم، بسیار تلخ است. دشمن از این وضع استفاده زیادى خواهد کرد. اگر بتوانیم جبران کنیم، خوب است، ولى روحیه ها پایین آمده و روحیه دشمن بالا رفته است.

دکتر هادى و دکتر روحانى آمدند. از مدیریت عملیات انتقاد داشتند. معمولاً در شرایط شکست، درددل ها اوج مى گیرد. آمار مجروحان را دادند: حدود سه چهار هزار نفر؛ قاعدتاً یک پنجم این تعداد هم شهید داریم. خبر دادند که امروز دشمن در منطقه، در سطح

وسیعى بمب شیمیایى به کار برده است. [موشک ضدهوایى] هاک هم که تازه عملیاتى شده بود، با ضربه خوردن از کار افتاده و دفاع درستى ندارند.

آقاى [فریدون] مهدى نژاد آمد. گفت آمریکایى ها اطلاع داده اند طرحى جدید براى مسأله گروگان ها تهیه کرده اند. مشورت کردیم. به نظر مى رسد به این بهانه مى خواهند رشته مذاکرات قطع نشود. گفتیم بگوید طرح جدیدى نیاز نیست و همان قرار سابق عمل شود.

عصر فرماندهان سپاه آمدند. از عدم موفقیت عملیات ناراحت بودند. برنامه جدید را گفتند. به جاى یک حمله بزرگ، سه حمله کوچک تر پیشنهاد نمودند. در ستاد بحث و تصویب شد. آقاى [غلامعلى] رشید، [معاون عملیات سپاه]، مخالف بود. قرار شد تا فردا شب، زمان بندى شده بگویند. ارتشى ها به غرب و سپاهى ها به جنوب رفتند. ما هم هواپیما خواستیم که از تهران آمد. ساعت ده شب به طرف تهران پرواز کردیم. ساعت دوازده شب به خانه رسیدم.