خاطرات اکبر هاشمی - ۳ اردیبهشت ۱۳۶۰

امروز هم جلسه علنى داشتيم و نسبتاً خوب گذشت. بيشتر وقت را جواب سوالات گرفت. قانون اساسى به نمايندگان حق داده است كه از وزرا سوال كنند و وزرا را مكلف كرده است كه ‌ظرف ده روز بيايند و جواب بدهند و هر سوال و جواب، نيم ساعت وقت دارد و نمايندگان زياد سوال مى‌كنند. مخصوصاً مخالفان؛ و شايد هم از اين وسيله براى مطرح كردن خويش ‌استفاده مى‌كنند. كثرت سوالات، لوايح و طرح‏ هاى يك فوريتى و دوفوريتى، مانع مراعات ‌اين مهلت ده روزه و باعث اعتراض نمايندگان مى‌شود. 

امروز در جلسه، برخورد تندى با آقاى عمادالدين كريمى نماينده نوشهر و آقاى [على] گلزاده غفورى داشتم. تقصير از آن ها بود، ولى من نمى‌بايست از جا در مى‌رفتم. خداوند به ‌من كمك كند كه بر خودم مسلط باشم و بتوانم از آن ها هم عذرخواهى رسمى كنم. آقاى كريمى اخطار قانونى بى‏موردى داد و مى‌خواست پنجشنبه را تعطيل كند، كه در اين صورت از كاربرد مجلس خيلى كاسته مى‌شود. آقاى غفورى شعارى صحبت كرد كه من را ناراحت كرد. 

بعدازظهر، جلسه هيأت ریيسه داشتيم. كارهاى هفته آينده را مرتب كرديم و تصميم گرفتيم ‌تا مبلغ سه هزار تومان به نمايندگان بى‌بضاعت اجاره خانه بپردازيم و براى تهيه منزل سازمانى ‌براى نمايندگان تصميم گرفتيم. 

آقاى [مرتضى] الويرى خبر گير افتادن بقاياى گروه فرقان  و ضارب آقاى[عبدالرحيم] ربانى شيرازى و اعتراف آنها را داد. گروهى از دانش ‏آموزان دبيرستان‌هاى ‌دخترانه شهرستان بهشهر، سيصد نفر، به مجلس آمده بودند كه ناهار را در مجلس خوردند. در حياط مجلس با آنها نماز جماعت خواندم و كمى هم برايشان صحبت كردم  . شعارهاى خوبى‌ مى‌دادند. شب خانواده اخوى مرحوم حاج قاسم مهمان ما بودند؛ حرف‌هاى بيهوده مطرح شد، خوشم نيامد؛ زودتر رفتم خوابيدم، چون بعدازظهر استراحت نكرده بودم، خسته هم بودم. 

عفت و جمعى از خانم ‏هاى دوستش، امروز براى ملاقات خانم امام رفته بودند، ولى به‌خاطر ازدحام زياد مردم در كوچه و خيابان ‏هاى اطراف خانه امام، نتوانسته بودند خود را به خانه ‌برسانند و در منزل آقاى دعاگو اتراق كرده و برگشته بودند.