خاطرات اکبر هاشمی - ۳۱ فروردین ۱۳۶۱

ساعت شش و نيم صبح به مجلس رفتم. پس از شروع، جلسه را به آقاى [موسوى] خوئينى‌ها واگذار كردم و خودم براى مشورت در مورد جواب پيشنهاد سازمان كنفرانس اسلامى در مورد شرايط پايان جنگ به دفتر آقاى خامنه‌اى رفتم. نخست‏وزير و ریيس ديوان عالى كشور و احمدآقا هم بودند.

آنها خروج نيروهاى عراق را از خاك ايران پيشنهاد كرده‏اند، ولى چيزهاى ديگرى مطرح كرده‏اند كه در حكم شرط است. مذاكره درباره اروندرود براساس قرارداد الجزاير - كه به نظر ما روشن است و نيازى به مذاكره ندارد - حايل شدن نيروهاى بى‏طرف در دو سوى مرز - كه ما در خاك خود، آن را نمى‏پذيريم - و نيز تشكيل كميته رسيدگى براى پيدا كردن متجاوز كه خسارت هم بر همين اساس پرداخت خواهد شد و از نظر ما متجاوز مشخص است و خسارت را بايد بپردازد و آن عراق است.  قرار شد آقاى دكتر ولايتى جواب بدهد. آنها هم در اين سفر تا حدودى از فضاى حاكم بر جامعه ايران مطلع شده‌اند و فهميده‌اند كه بدون امتيازات روشن و بزرگ، براى مسئولان ايرانى پذيرش آتش بس دشوار است و مى‏دانند كه اختيار صلح و جنگ در دست شخص امام است و از نظرات ايشان هم بى‌اطلاع نيستند.

سپس نوار مصاحبه آقاى شريعتمدارى را آوردند كه به اطلاع از كودتا اعتراف كرده، ولى منكر هرگونه تأييد است و مكالمات ديگر هم ضبط شده؛ ترسيده‌اند. به طور مكرر تلگراف استمداد از ايشان مى‌رسد.

آقاى محسن رضايى هم خبر داد كه به زودى حمله وسيعى عليه عراق آغاز مى‏كنيم و سپس درباره اساسنامه سپاه اطلاع داد كه سپاهيان اعتراض دارند و مى‏گويند سپاه را تضعيف مى‌كند. بعد از ظهر براى روز كارگر و سالگرد مجلس مصاحبه نمودم  و اول شب، از بنياد شهيد و سپاه براى بحث درباره مديريت ازدواج همسران شهدا آمدند كه امام پيشنهاد آن را داده‌اند. با هم اختلاف داشتند و سپاه مى‌خواهد در كار آنها دخالت كند.

شب در مجلس خوابيدم. قرار بود، مصاحبه آقاى شريعتمدارى پخش شود كه نشد. من در مصاحبه‏اى درباره ايشان صحبت كردم.  جامعه مدرسين اعلام كرد كه ايشان فاقد صلاحيت مرجعيت شده است و در تبريز، قم، تهران و بسيارى از شهرها عليه ايشان تظاهرات انجام شده است.