خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ فروردین ۱۳۶۳

صبح زود، آقاى صیاد شیرازى به منزل آمد و درباره همان حرف هاى قبلى در مورد وحدت فرماندهى، صحبت کرد. به مجلس رفتم و گزارش ها را خواندم. در جلسه علنى، اصلاح لایحه [دولتى کردن] تجارت خارجى، براى تأمین نظرات شوراى نگهبان - که با انحصار واردات در دست دولت مخالف است - مطرح بود.

قبل از جلسه و هنگام تنفس و ساعاتى که در دفترم بودم و حتى هنگام اداره مجلس، عده زیادى از نمایندگان - که در انتخابات موفق نبوده اند - مراجعه مى کردند و از معایب انتخابات و تخلف ها گله داشتند. بر من روزهاى سختى مى گذرد؛ چون دایماً مراجعات شکوه آمیز دارم و عده اى از نمایندگانِ خوب مجلس هم شکست خورده اند؛ اغلب هم حاضر نیستند، شکست را بپذیرند و مى خواهند به عوامل غیردرست، نسبت بدهند؛ گرچه به آزادى انتخابات اعتراف مى کنند. با اصطلاحات جنگ، شکست خورده ها را به نام «شهید» و به مرحله دوم افتاده ها را «مجروح» و پیروزها را «فاتح» و مخالفان را «معدوم» مى نامند.

ظهر، آقاى رحیم صفوى آمد و از ضعف همکارى ها گفت و خودش هم ایمانى به موفقیت کامل طرح [عملیات جدید در جبهه] ندارد. عصر، مصاحبه اى [با مجله امید انقلاب] براى سالگرد [تشکیل] سپاه [پاسداران انقلاب اسلامى] داشتم و همچنین سخنرانى براى دانشجویان که به مناسبت سالگرد انقلاب فرهنگى آمده بودند.

آقاى ریاضى، معاون دادستان سابق کل انقلاب آمد و از اینکه آقاى صانعى [دادستان کل کشور] ایشان را کنار گذاشته، ناراحت بود. آقاى میرعمادى، دادستان [عمومى] تهران آمد و از شیوع فساد اخلاقى در تهران گفت و از کمبود نیروى انسانى در بخش قضایى گله داشت. سفیر آلمان غربى آمد و مى خواست نظر ما را درباره جنگ و غرب بداند؛ من هم انتقاداتى از برخورد آلمان ها با ایران در مسایل اقتصادى و سیاسى نمودم.