خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ اردیبهشت ۱۳۶۹

عفت همراه چند نفر از همسران شهدا، با اتومبیل عازم مشهد بود. دعاى سفر خواندم؛ رفت. ساعت هفت ونیم صبح به دفترم رسیدم. مدیران صنایع بنیاد مستضعفان آمدند؛ برایشان در مورد فضیلت تولید بیشتر صحبت کردم .

آقاى[محمدحسن] اخترى، سفیرمان در سوریه آمد؛ راجع به خواستة حزب الله لبنان تذکراتى داد. با [آقای شیخ صبحی طفیلی دبیرکل حزب الله لبنان و اعضای]شوراى مرکزى حزب الله لبنان ملاقات داشتم. توضیحاتى درباره خودشان دادند. آنها خواستار هماهنگ تر شدن با سیاست جمهورى اسلامى شدند. براى عملیات جدید اقلیم التفاح، با هدف رسیدن به جاده جنوب، به منظور ختم وضع موجود که مى گویند به ضررشان است، خواستار اسلحه بیشتر و فروش نفت به یک تاجر شیعى شدند، به منظور اینکه نصف سود را به حزب الله بدهد. گفتم در مورد مسایل نظامی، تصمیم گیرى با رهبرى است.

آقاى[علیرضا] محجوب، [دبیرکل خانه کارگر] آمد. درباره مسکن کارگران استمداد کرد. آقاى [منوچهر]متکى، [معاون بین الملل وزارت امور خارجه] آمد. راجع به شرایط سیاسى بین المللى توضیحاتى داد و خواستار شرکت من در مجمع عمومى سال آتى سازمان ملل شد؛ نپذیرفتم. اصولاً ضرورتى براى سفر به غرب نمى بینم و گفته ام چون انقلاب جدید است، اول باید سران آنها به تهران بیایند. در مورد تأسیس مراکز غیردولتى، جهت فعالیت در سطح جهان براى تبلیغات، اجازه خواست.

آقای[حسین] کاظم پور[اردبیلی]آمد. گزارش توافق نهایى با آماکو در مورد پرداخت خسارت را داد و موافقت در مورد شرکت ژاپن در بازسازى را خواست که بانک مرکزى، قیمت مؤثر دلار را به گونه اى تعیین نماید که سطح درآمد سرانه را پایین بیاورد تا وام هاى ارزان بگیریم؛ گویا ژاپن براى کشورهایی که درآمد سرانه آنها زیر دو هزار دلار است، کارمزدى در حدود 5/2درصد مى گیرد؛ موضوع را به آقای [محسن]نوربخش، [وزیر امور اقتصادی و دارایی] گفتم.

عصر به جلسه هیأت دولت نرفتم. کارها را انجام دادم و براى رفع خستگى، دوش گرفتم. شب مهمان آقاى خامنه اى بودم. درباره سمینار اهل البیت و حزب الله لبنان و مسایل افغانستان و مسایل داخلى مذاکره کردیم و تصمیم گیرى نمودیم. ساعت ده ونیم شب به خانه آمدم.