خاطرات اکبر هاشمی - ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۰

ساعت هشت ونيم  صبح به مجلس رفتم. پس از انجام كارهاى ادارى و مطالعه گزارشات ‌در جلسه كميسيون آیين‌نامه شركت كردم. ساعت 11 صبح احمدآقا خمينى تلفن كرد كه امروز بناست دستورى از امام، در اخبار ظهر پخش شود كه هر گونه آهنگ موسيقى را گرچه همراه سرود، ممنوع مى‌كند؛ از من مى‌خواست به همراه آقاى بهشتى به خدمت امام بروم و از امام‌ تقاضا كنم كه مانع پخش اين دستور شوند.

من به دليل لزوم حضور در كميسيون و به دليل شبهه شرعى در جلوگيرى از اجراى نظرى كه ‌امام و مرجع تقليد داده‌اند - و شبهه شرعى از اين جهت كه اگر فتوا است، چرا اطاعت نكنيم – و به دليل عدم مساعدت استخاره و به خاطر احتمال ضعيف تأثير ما در اراده امام، در صورت رأى قطعى امام، از رفتن خوددارى كردم؛ ولى آقاى بهشتى رفتند و نتيجه هم گرفتند و منتشر نشد. صحيح هم اين است كه اگر نظر امام است، بدون اعلام رفته رفته اجرا گردد.

بعدازظهر جلسه هيأت ریيسه داشتيم و برنامه هفته بعد را تنظيم كرديم و به همين دليل ‌نتوانستم در شوراى مركزى حزب شركت كنم.

قرار بود در نخست‏ وزيرى با آقاى ضياءالرحمان  ریيس‏جمهور بنگلادش و حبيب شطى ‌ملاقات كنيم كه نرفتم. بعداً معلوم شد، آن ها هم نيامده‌اند، زيرا توقع داشته‌اند، اين ملاقات در هتل يا خانه سفيرشان انجام شود و آقاى رجایى موافقت نكرده‌اند و از طرف ما نسبت به آن ها بى‏ اعتنایى شد و اين خوب نيست، زيرا آن ها تقاضا كرده بودند كه با من، آقاى رجایى و آقاى ‌بهشتى ملاقات كنند.

آقايان كيانورى و عمویى از رهبران حزب توده آمدند و اطلاعاتى آوردند. معمولاً با دادن ‌اطلاعات، با مسئولان رابطه بر قرار مى‌كنند و از اينكه به آن ها اعتماد نمى‌كنيم، اجازه سفر به ‌خارج به آن ها نمى‌دهيم و دفترشان را آزاد نمى‌كنيم، گله و شكايت داشتند. معتقد بودند فعلاً زمان براى پذيرفتن صلح و خاتمه دادن به جنگ مناسب است. من گفتم آمريكا هم كه موافق ‌صلح است. توجيه مى‌كردند كه آمريكا براى نجات صدام موافق است. ولى آن ها مخالفند كه ‌جمهورى اسلامى در اثر جنگ، زياد ضعيف شود. از احتمال ايجاد فتنه آمريكایى‌ها در سيستان صحبت مى‌كردند.

آقاى اژه‌اى و مهندس معتمدى آمدند و از اينكه تأييدهاى گذشته امام، قيافه واقعى آقاى ‌بنى‌صدر را پوشانده است، نگران بودند.