خاطرات اکبر هاشمی - ۱۰ فروردین ۱۳۷۰

ساعت هشت و نیم صبح به دفترم رسیدم. در گزارش ها، خبر دست به دست شدن شهر کرکوک بین ارتش عراق و گروه های کُرد معارض است. دکتر [سیدمحمدرضا] هاشمى گلپایگانی، [دبیر شورای عالی اقلاب فرهنگی]، براى دستور جلسه شوراى عالى انقلاب فرهنگى آمد.

آقایان سید عبدالصاحب، پسر آیت الله خویى و [سید مرتضی] حکمى، داماد ایشان آمدند. از ماجراى بازداشت آیت الله خویى و خانوادة ایشان و اعزام به بغداد و مواجهه با صدام و سپس عودت ایشان به کوفه، تحت الحفظ و مصاحبه با خبرنگاران خارجى و ادامه بازداشت اعضاى خانواده، منجمله پنج زن در بغداد و تأکید بر اجبار و ارعاب زیاد به خود و فرار پسر دیگرشان به عربستان سعودى گفتند. از فروکش کردن تبلیغات به نفع ایشان در رسانه هاى ایران پس از مصاحبه گله کردند.

گفتم قصد تضعیف نبوده است. صرفاً خبرنگاران با از دست دادن انگیزه، کمتر حرف مى زنند. وعده دادم، باز تبلیغات را زیاد کنیم و از طرق مختلف به صدام فشار بیاوریم. همچنین از حذف آن بخش از بیانیه آیت الله گلپایگانى در صداوسیما ، که مربوط به آیت الله خویى بوده، اظهار گله کرد؛ گفتم باید جبران شود. به صداوسیما تذکر دادم که دوباره کل بیانیه را پخش کنند.

آقایان [حمید] میرزاده، [معاون اجرایی رییس جمهور] و [عبدالحسین] وهاجى، [وزیر بازرگانی]، براى مسایل تجارت در کیش آمدند. قرار شد امتیازاتى داده شود. آقاى سید محمد باقر و آقاى سید عبدالعزیز حکیم آمدند. گزارش وضع عراق و مبارزات مردم را دادند و از ضعف پشتیبانى سپاه گله داشتند. دربارة طرح هاى گوناگون ادامه نبرد و حرکات سیاسى، نظر خواهى کردند. آنها اجازه گرفتند که با آمریکا وارد مذاکره شوند.

یکى از محافظان که متهم به ورود غیر مجاز به دفتر من است و به حفاظت اطلاعات سپاه معرفى شده، آمد. ناراحت بود و عذرخواهى و تقاضاى عفو کرد. گفتم بالاخره باید حقیقت مطلب معلوم شود، ولى کمک مى کنم که ایذایى رخ ندهد.

عصر شوراى عالى امنیت ملى جلسه داشت. اجازه داده شد که به منافقین [= سازمان مجاهدین خلق] در عراق ضربه زده شود و کمک به معارضین [صدام] در حد فعلى ادامه یابد.

شب به همراه احمدآقا با رهبرى جلسه داشتیم. دربارة مباحث جلسه عصر شورای عالی امنیت ملی مذاکره کردیم؛ مورد تایید رهبرى قرار گرفت.