خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ اسفند ۱۳۶۶

در منزل بودم. بیشتر وقت به مطالعه گذشت. آقای صیاد شیرازی آمد. گزارش وضع جبهه را داد. نقش نیروی هوایی و پدافند و هوانیروز را در عملیات مهم خواند و پیشنهاد کرد تبلیغات زیاد یک طرفه به نفع سپاه نباشد، برای اینکه ارتش سرخورده می شود.

آقای ناطق نوری از مشهد درباره لیست نامزدهای انتخابات تهران مشورت کرد. خانم ها [مر ضیه[دباغ و]گوهرالشریعه[دستغیب و آقای]مرتضی] کتیرائی به خاطر وجود بعضی افراد در لیست جامعه روحانیت مبارز خواسته اند که نام آنها از لیست حذف شود. افرادی را به جای آنها پیشنهاد کرد که مخالفت نکردم. از آقای رئیس جمهور درخواست کردم که در شرایط جنگ شهرها، اگر به مشهد نروند بهتر است.

اخبار درباره تعداد کشته های حلبچه در بمباران شیمیائی عراق مختلف است. بعضی ها حدود یک هزار نفر وبعضی حدود چهار هزار نفر گفته اند. به آقای سنجقی گفتم تحقیق کنند .

هنگام تحویل سال، با عفت و فاطی و سعید و سارا سر سفره بودم. به پیام امام و آیت الله خامنه ای گوش دادیم. به بچه ها عیدی دادم. به بزرگ ها نیم سکه و به بچه ها ربع سکه. جای مهدی و یاسر خالی است. آنها در جبهه هستند. محسن هم به رفسنجان رفته است. فائزه هم منزل خودش رفته بود.

مهدی از باختران تلفن کرد و گفت عازم خط مقدم است و یاسر هم در حلبچه است. تاکید داشت هیأتی را برای رسیدگی به وضع آوارگان حلبچه و حفظ اموال مردم بفرستم.

ساعت یازده شب خوابیدم. یازده و نیم با صدای انفجار موشک عراقی از خواب پریدم. معلوم شد به منطقه فرمانیه، نزدیک ما اصابت کرده است. امشب دستور دادم بیست و چهار ساعت، زدن شهرهای عراق را یک طرفه متوقف کنند؛ چون احمدآقا و آقای موسوی اردبیلی احتمال می دهند، عراق ممکن است مایل به ختم جنگ شهرها باشد. خوب است ما راه را برای آنها باز کنیم .