خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ خرداد ۱۳۶۰

اول وقت، عفت براى يك عمل جراحى كوچك به بيمارستان ايرانمهر رفت و بسترى شد و من به مجلس رفتم. طرح «عدم كفايت سياسى آقاى بنى‌صدر» در دستور بود. آقاى مهندس ‌سحابى به عنوان اولين مخالف، مى‌خواست ايراد آیين‌نامه‌اى به دستور كار بگيرد كه موفق نشد، سپس مخالفان و موافقان صحبت كردند. مخالفان حرفى براى گفتن نداشتند. خودشان را هم مخالف بنى‌صدر قلمداد مى‌كردند و هم مخالف عزل او. موافقان هم با اينكه حرف حسابى ‌زياد داشتند، خوب صحبت نكردند.

جمعيت عظيمى از حزب اللهى‌ها در بيرون مجلس جمع شده بودند و خواستار سرعت كار بودند. هنگام تنفس و بعدازظهر با آن ها صحبت كردم.

گروهك ‏هاى مجاهدين خلق و پيكار و رنجبران و اقليت فدايى و... تدارك وسيعى براى ‌ايجاد آشوب و جلوگيرى از كار مجلس ديده بودند و به نحوى اعلان مبارزه مسلحانه كرده‌اند. از ساعت چهار بعدازظهر به خيابان ‏ها ريختند و تخريب و قتل و غارت و آشوب را در تهران و بسيارى از شهرستان ‏ها آغاز كردند. 

كم كم نيروهاى سپاه و كميته‌ها و حزب اللهى‌ها به مقابله برخاستند. من در مجلس بودم. صداى تيراندازى از چندين نقطه شهر به گوش مى‌رسيد. خبر از جراحت و شهادت عده‌اى نيز مى‌رسيد. جمعى از نمايندگان در دفتر من جمع شده بودند. 

نزديك غروب، آقاى [رضا] زواره‌اى مسئول ستاد امنيت آمد و نوار ضبط شده از ارتباطات تلفنى مركز فرماندهى مجاهدين خلق با رابطه ‏اى آشوب خيابانى را آورد كه برنامه ‌وسيع تخريب و آشوب آنها را مشخص مى‌كرد. 

اوایل شب، آشوبگران شكست خوردند و متفرق شدند، بدون اينكه كار مهمى از پيش‌ ببرند؛ به جز تخريب چند ماشين و مرگ و جرح چند نفر از طرفين. شب را در مجلس ماندم. 

اولين جلسه شوراى رياست‏ جمهورى به خاطر عدم دسترسى به ریيس‏ جمهور (متوارى است) با حضور آقايان بهشتى و رجایى و من - در دفتر من- تشكيل شد. براى امضاى آیين‌نامه‌ مصوب مجلس و ضمناً درباره مسائل جارى و آينده رياست‏ جمهورى هم، تبادل نظر كرديم. از عفت در بيمارستان، تلفنى احوالپرسى كردم. حالش خوب بود. 

خبر رسيد، خانم بنى‌صدر را هم بازداشت كرده‌اند. نظر داديم ايشان را آزاد كنند و در خانه ‌تحت نظر داشته باشند.