خاطرات اکبر هاشمی - ۲۵ خرداد ۱۳۶۳

تا ساعت ده ونیم صبح، در منزل مطالعه مى کردم. براى اقامه نمازجمعه به دانشگاه [تهران] رفتم. با اینکه روزه هستم و ضعف وجود دارد، بدون زحمت حدود یک ساعت ونیم صحبت کردم و آمادگى ایران، براى آتش بس در خلیج فارس را مطرح نمودم که احتمالاً موج جدیدى در دنیا به راه خواهد انداخت.

عصر، آقاى [حبیب الله] عسکراولادى آمد و از پذیرفتن سمت معاونت وزیر کشور، امتناع کرد. درباره کمیته امداد و مسایل اختلافى بازاریان با دولت بحث کردیم؛ کمى جو بهتر شده است، ولى معتقد است که دولت، برنامه کوتاه کردن دست بازاریان [از اقتصاد کشور] را دارد و نمونه هایى از محدودیت هاى اتاق بازرگانى، کمیته اصناف و... را ذکر و اظهار مى کرد با کنار رفتن [آقاى میرحسین موسوى] نخست وزیر مخالف است، ولى باید [عملکرد ایشان] تعدیل شود.

شب، آقاى محسن رضایى آمد و راجع به پیشرفت کار مقدمات عملیات آینده، گزارش خوش بینانه اى داد. موفقیت در ساختن مین روب و مین کوب و طرح انتقال آب کرخه و کارون به منطقه عملیات و تأثیر آن روى دشمن و کم شدن آب هورالهویزه و استفاده از آن در عمران بیابان هاى خوزستان گفت. آخر شب، بچه ها به فرودگاه رفتند؛ براى استقبال از اعظم - همسر [پسرم] محسن - که با فرزندش عماد، وارد کشور مى شدند. هنگام خوردن سحرى، وارد خانه شدند. نوزاد سالم، سرحال و سرزنده است.

آقاى دکتر ولایتى [وزیر امور خارجه] اطلاع داد که در سازمان ملل از اظهارات من در نمازجمعه استقبال شده است و از نماینده ما خواسته اند که در شوراى امنیت شرکت کند؛ گفتم بهتر است از طریق دبیرکل سازمان ملل عمل کنیم.