خاطرات اکبر هاشمی - ۸ مرداد ۱۳۶۳

امروز هم به خاطر تراکم کارها، جلسه علنى گذاشتیم. طرح دوفوریتى تمام شد و برخلاف انتظار، شوراى نگهبان در نظرات خود، سیاست ضد دولت به کار نبرد، بلکه محدودیت هایى را که مجلس براى حق تقاضاى رأى اعتماد دولت، درست کرده بود، رفع کرد. چند اعتبارنامه هم تصویب شد.

ظهر چند ملاقات داشتم. آقاى صیاد شیرازى [فرمانده نیروى زمینى ارتش] آمد. گزارشى از نظریه مسئولان ستادها و قرارگاه ها داد و تأکید بر ضرورت انجام عملیات داشت. در مورد طرح توضیح داد. عصر، با حضور آقاى [آیت الله] خامنه اى، جلسه اى با آقایان صیاد و محسن رضایى داشتیم. صیاد از طرح اروند (والفجر هفت) دفاع کرد، ولى آقاى رضایى مخالف بود. پس از مقدارى بحث، معلوم شد که ایشان به طور کلى با عملیات در جنوب مخالف است و از اول هم مخالف بوده اند. به ایشان اعتراض شد که چرا چند ماه وقت مملکت و این همه نیروها را تلف کرده و با صراحت برخورد نکرده اند؛ جواب درستى نداشت و طرح درستى براى عملیات، در جاى دیگر هم نداشت.

آقاى [آیت الله] خامنه اى پیشنهاد کردند که فرماندهى عملیات جنوب به آقاى صیاد واگذار شود، که قبول دارند. من هم پذیرفتم و قرار شد با امام در میان بگذاریم. محسن رضایى ناراحت و جلسه ختم شد؛ البته بعید است، با فرض مخالفت فرماندهان سپاه، عملیات وسیعى را بشود سامان داد، ولى باید مشکل را حل کرد.

سپس با [آیت الله خامنه اى] رییس جمهور مقدارى درباره کابینه صحبت کردیم. ایشان با چند وزیر از وزراى موجود، مخالفند، ولى راهى براى اعمال نظر خود در این مرحله ندارند و مایل نیستند که من در مجلس از آنها دفاع کنم.

شب در مجلس ماندم و کارهاى عقب افتاده را انجام دادم. عفت، تلفن کرد و از اینکه به منزل نمى روم، اظهار ناراحتى کرد، ولى چاره اى نیست. از لحاظ امنیتى، درست نیست که هر روز بین خانه و مجلس رفت و آمد کنم و وقت زیادى هم در راه تلف مى شود.