خاطرات اکبر هاشمی - ۲۸ تیر ۱۳۶۷

به دفترم رفتم. به خاطر امور جنگ، به جلسه مجلس نرفتم. در گزارش ها مهمترین مسئله پذیرش قطعنامه 598 از سوی ایران است . تقریباً همه دولت ها در مراکز جهانی، حسن استقبال کرده اند. عراق به انفعال افتاده و به نظر می رسد می خواهند به تأخیر اندازد.

تا عصر عراق به هفت مرکز صنعتی اقتصادی حمله هوایی کرده که در جهت اخلال در آتش بس و برای تحریک ما و نیز ضربه زدن به زیر بنای اقتصاد ایران است. لابد برای جلوگیری از تقویت نیروهای مسلح در آینده، گفته است اقدام ما را یک تاکتیک می داند و نه تصمیم به صلح.

دکتر روحانی آمد و درباره کنترل و هدایت تداوم حرکت سیاسی در جهت رسیدن به آتش بس مذاکره شد و قرار مقابله به مثل درباره حملات امروز عراق گذاشتیم. امروز یک هواپیمای اف - 4 را از دست دادیم و نیروی هوایی مدعی است سه هواپیمای دشمن را زده است. عصر دکتر ولایتی برای مشورت درباره کیفیت پیگیری اجرای قطعنامه آمد. معلوم است که دشمنان عجله ای ندارند و قرار شد به دبیر کل بگویند که اگر عراق اخلال کند ممکن است در ایران هم تصمیم عوض شود. استانداران آمدند و درباره آتش بس سئوالاتی داشتند. از عواقب کار نگرانند و برای توجیه مردم مشکل دارند. چون نمی توانند واضح بگویند؛ توجیه مشکل است. گفتم روی همان محورهای مطرح شده در مصاحبه من تکیه کنند.

شب در جلسه مجمع تشخیص مصلحت شرکت کردم. مقداری درباره صلح و جنگ صحبت شد و طرح توقف اجرای ماده 145 آئین نامه مجلس در دستور بود که تصویب نشد و قرار شد کابینه برای رأی گیری به مجلس معرفی شود.

دیر وقت به خانه رسیدم. به احمدآقا تذکر دادم که در بیانیه امام که بناست فردا منتشر شود، حمله به روس ها شدید نباشد؛ چون بناست آقای وورنتف [معاون وزیر خارجه شوروی] فردا به ایران بیاید. اگر آنها را خشمگین کنیم، ممکن است عراق را به ادامه شرارت و کارشکنی وادار کنند.