خاطرات اکبر هاشمی - ۱۶ بهمن ۱۳۶۵

اول وقت آقایان محسن رضایى و رحیم صفوى آمدند. برنامه و مانور عملیات آینده را گفتند و تأکید بر تحویل ابزار جنگ از ارتش نمودند. ساعت نه ونیم از راه [استان چهارمحال و] بختیارى و اصفهان به سوى تهران حرکت کردیم. در مسیر از شهرهاى رامهرمز و ایذه در استان خوزستان گذشتیم.

بعضى از همراهان ازجمله دکتر روحانى با رفتن از این راه مخالف بودند؛ چون در گردنه هاى بعد از ایذه تا دهدز و از آنجا تا سرخون، راه غیر قابل عبور اعلام شده بود. پیشرو که براى بررسى راه رفته بود، در جاده برفى گیر کرده بود و خبرى از او نداشتیم. در سفر گذشته هم پیشرو اطلاع داده بود که راه قابل عبور نیست، ولى من براى دیدن منطقه و راه و تنوع در سفر، اصرار داشتم که برویم.

در بین راه به آقاى قلى شیخى نماینده ایذه [و باغملک] برخورد کردیم. ایشان مدعى بود راه قابل عبور است و قبلاً هم نماینده اردل گفته بود که به تازگى از این راه سفر کرده است. در راه به پیشروها رسیدیم که برمى گشتند و گفتند که امکان عبور نیست.

در دهدز، بخشدار گفت عبور مشکل است، ولى یک تراکتور همراه ما کرد که هر جا گیر افتادیم، به ما کمک کند. نزدیک غروب به جاده هاى باتلاقى و برف گرفته رسیدیم. ماشین ها در گل ماندند و بالاخره با زحمت و اصرار من عبور کردیم.

اول شب لب رودخانه بازفت رسیدیم. رودخانه پر آب بود و سیل پل آن را برده بود. به کمک بولدوزرهاى وزارت راه از آب عبور کردیم. در محل کمپ نماز خواندیم و شام که عدسى بود، صرف شد. چون خسته بودیم و جاده هاى جلو هم خطرناک بود و مایل بودیم براى تماشاى منطقه سفر در روز باشد، شب را در همان کمپ خوابیدیم.

من در اتاق خواب رییس کارگاه آقاى جعفرى خوابیدم. براى کارکنان آنها قابل تصور نبود که ما شب را در آنجا بمانیم. بد هم نگذشت. به خاطر خستگى شدید نیاز به استراحت داشتیم. پاسدارها هم مطابق معمول نگهبانى مى دادند. هواى آنجا هم معتدل بود.

مبلغ پنجاه میلیون تومان از بودجه جنگ، به وزارت راه و ترابرى کمک کرده ام که جاده اصفهان به اهواز زودتر ساخته شود که در جنگ - مخصوصاً در صورت مسدود شدن راه تهران اهواز - مؤثر است.