خاطرات اکبر هاشمی - ۷ اسفند ۱۳۶۴

به مجلس رفتم، ولى براى پرداختن به امور جنگ در جلسه علنى شرکت نکردم. آقاى یزدى جلسه را اداره کرد. در جنوب - در جبهه فاو - دشمن به طور کلى حرکتى نداشت. دیشب در درگیرى ضربه خورده است.

در جبهه شمال، نیروهاى ما به پیشرفت و تحکیم مواضع مى پرداختند. دشمن عکس العمل و مقاومتى نشان نمى دهد و خیلى عجیب است و تاکنون حتى خبر حمله را در شمال هم نداده است؛ یا در درون خودشان مسأله اى دارند و یا به خاطر ضربات شدیدى که خورده اند، آن چنان تعادل را از دست داده اند که نمى دانند چه کنند و یا دارند براى حرکت دیگرى آماده مى شوند.

قرارگاه ابوالفضل(ع) در جنوب آماده شده، ولى وزش باد متناسب نبود و عمل نکرده و منتظر وزش بادند. در شمال باز هم بین صیاد [شیرازى] و سپاه اختلاف نظر بروز کرده و مقدارى از وقت و فرصت را دارند از دست مى دهند. صیاد مایل نیست نیروهاى ارتش را تحت فرمان سپاه بگذارد و مایل هست که خودش مستقلاً عمل کند. عصر [سرهنگ صیاد شیرازى] آمد، او را توجیه کردم. سپاه هم سیاست مخصوص خودش را دارد و مایل است قدرت نشان دهد.

ظهر آقاى عرفانى نماینده تالش آمد. از گرفتن زمین از قاضى شرع شهردارى تهران ناراحت است. آقاى عطایى نماینده سنندج آمد. از لندن اطلاعاتى آورده بود، درباره نفوذى که عناصر طاغوتى و ضدانقلاب در خریدهاى خارج ما دارند. گفتم گزارش مکتوبى بدهد.

شب با سران دیگر قوا، مهمان آقاى [آیت الله] خامنه اى بودیم. درباره آینده جنگ صحبت کردیم. بحث در این بود حالا که نقطه مهمى از عراق مثل فاو در دست ما است و ارتباط عراق با دریا قطع شده، بهتر این است که آتش بس را بپذیریم و با این اهرم براى گرفتن حقوق مان و سقوط صدام از طریق محاکمه اقدام کنیم و یا اینکه به جنگ ادامه دهیم تا صدام برود. به جایى نرسیدیم. قرار شد هفته بعد با حضور آیت الله منتظرى و در خدمت امام بحث شود.

از لبنان خبر رسید که چریک ها مى خواهند اعلان کنند یک گروگان فرانسوى را به انتقام تحویل دو مسلمان عراقى از طرف فرانسه به عراق، اعدام کرده اند. گویا قبلاً او مرده، ولى اعلان نشده بوده. آقاى ولایتى [وزیر امور خارجه] که براى شرکت در کنفرانس خلع سلاح به ژنو مى رفت، مشورت کرد.