خاطرات اکبر هاشمی - ۱ اسفند ۱۳۶۲

بعد از نماز صبح، آقاى [حسین] خرازى فرمانده لشکر امام حسین (ع) آمد؛ معلوم شد آماده عمل است. دیشب به خاطر عدم آمادگى [انجام عملیات را] یک شب تأخیر انداخته بودیم. در جلسه صبح، هماهنگى قوى ترى شد. با کیفیت عمل قرارگاه کربلا آشنا شدم. با تلفن، خبر سلامتى به احمدآقا داده شد؛ امام شرط کرده اند، مرتب اطلاع سلامتى را بدهم.

صبحانه جبهه، از شهر و منزل و مجلس بهتر بود: سرشیر، مربا، کره و پنیر. بعد از صبحانه، محیط قرارگاه را دیدیم. مجهز است؛ مخصوصاً خود ساختمان. با اتومبیل به طرف دهلران رفتیم. براى دیدن منطقه و مراکز نظامى تا پادگان عین خوش پیش رفتیم و از طرف منطقه نفتى ابوغریب برگشتیم. آثار حضور عراقی ها را مشاهده کردیم.

اطلاع رسید سه نفر از افراد شناسایى ما توسط دشمن اسیر شده اند. خطر لو رفتن کار از طریق اسرا وجود دارد. آقاى محسن رضایى [فرمانده سپاه پاسداران] ناراحت است. پیشنهاد تسریع در عمل کردیم، ولى ارتش موافق نیست. امشب باید تصمیم بگیریم.

فرماندهان عملیات چنگوله هم آمدند. گزارش کارشان را دادند. جالب و شنیدنى بود. براى انجام برنامه هاى آینده آنها راهنمایى شد. کیفیت ناهار جبهه، از شهرها بهتر است: مرغ، پلو، ماست و پرتقال دزفولى.

عصر عازم قرارگاه نجف شدیم. سه ساعت از قسمت هاى آزاد شده خوزستان - از قرارگاه تا طلائیه - را در بین راه بازدید کردیم. آثار اشغال صدامیان، شامل تانک هاى سوخته، سنگرها و جاده هاى نظامى را دیدیم. دو سه بار هم راه را گم کردیم. نیروهاى حمله کننده عملیات خیبر در راه، گوشه و کنار اتراق کرده بودند و به جبهه وارد نشده بودند که مبادا دشمن از تجمع آنها، حمله را تشخیص دهد.

اوایل شب به قرارگاه نجف رسیدیم. منتظرمان بودند. [این قرارگاه] مقر فرماندهى سپاه براى شمال جبهه [است] که باید از هور و طلائیه وارد عمل شود. بعد از نماز مغرب با حضور فرماندهان سپاه و ارتش، آمادگی ها و پیشرفت کارها و کمبودها و نقشه هاى عملیات را رسیدگى کردیم. اهداف عملیات، بسیار مهم و استراتژیک است. هدف مهم و اصلى، استقرار در ساحل شرقى دجله و قطع راه بصره به بغداد است که در این صورت اهرم لازم براى گرفتن خواسته هاى حق ما و ختم جنگ به دست مى آید. با قطع این راه، حفظ شهر بصره براى عراق آسان نیست و بدون بصره، عراق بسیار ناتوان است. هدف دوم عملیات، تسلط بر منطقه نفتى مهم جزایر مجنون است که مى تواند ضامن غرامت جنگ باشد. حدود ساعت دوازده شب خوابیدیم. گفتند عراقی ها، قرارگاه را هنگام اشغال این قسمت از خاک ایران ساخته اند. براى اولین بار، بحث مهمى را با آنها در میان گذاشتم که عکس العمل هاى متفاوتى داشت؛ بعضى پسندیدند و بعضى نپسندیدند. گفتم، نظر من و بعضى از مسئولان رده بالاى نظام این است که اگر یک عملیات موفق در داخل خاک عراق انجام دهیم و منطقه اى از دشمن را تصرف نماییم که با آن بشود بعد از [پذیرش] آتش بس، بر عراق فشار آوریم و حق مان را بگیریم، باید با آتش بس موافقت شود. این منطقه مى تواند همان باشد و چون هنوز چیزى در دست نداریم، مناسب نیست، ولى اگر این هدف تأمین شود، قابل طرح با امام است. آنها که مخالف بودند، گفتند شعار «جنگ جنگ تا پیروزى» یا «جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان» تبدیل به «جنگ جنگ تا یک پیروزى» شده و گفتند اظهار این نظر، ممکن است باعث دلسردى رزمندگانى شود که براى رسیدن به کربلا و قدس مى جنگند. موافقان هم خوشحال شدند.