خاطرات اکبر هاشمی - ۲۵ بهمن ۱۳۶۴

صبح زود خبر رسید که دیشب بخشى از نیروهاى لشکر گارد رییس جمهورى عراق منهدم و بخشى نیز از محاصره ما در رفته اند و نیروهاى ما در نقطه قابل دفاعى موفق به زدن خاکریز شده اند. خیال مان راحت شد و دوازدهمین اطلاعیه قرارگاه خاتم را دادیم. به آیت الله خامنه اى اطلاع دادم که به تهران نمى روم. خودشان نمازجمعه را بخوانند و بر بعضى مطالب گفتنى و نگفتنى تأکید کردم.

طبق قرار قبلى همراه دکتر روحانى و پاسدارانِ [محافظ] و یاسر به طور ناشناس با ماشین به طرف دزفول حرکت کردیم. منطقه بین راه خیلى جالب، سرسبز، حاصلخیز و آباد است. باران مى بارید و خیال مان از ایذای هواپیماهاى دشمن راحت بود. در بین راه از دستفروش هاى کنار جاده کاهو خریدیم و در رفتن و برگشتن در صحرا و کنار کارون خوردیم و خاطره زندگى آزاد و بى حاشیه دوران طلبگى را تجدید کردیم.

ناهار در پایگاه هوایى دزفول صرف شد. با آقاى غروى رفسنجانى [مسئول] عقیدتى سیاسى نیرو و فرمانده نیرو و سرهنگ رضوانى فرمانده پایگاه درباره امور جنگ و پایگاه مذاکره شد. جنازه یک خلبان مؤمن حزب اللهى - اسدى جهرمى - را که دیروز هواپیمایش پس از حمله موفق به خاطر سرعت در پرواز در سطح زمین به خاکریز خورده و شهید شده بود، تشییع کردند.

درباره بمب هایى که اخیراً سپاه ساخته است که به عنوان تلافى علیه عراق به کار برود، بحث شد. ساعت شش به اهواز رسیدیم. آقایان [على] شمخانى و [محسن] رفیق دوست از دو خط مقدم آمده بودند. گزارش وضع را دادند. تثبیت شده اند. براى انجام عملیات محدود در شمال جبهه امکانات و اجازه خواستند. انجام شد و براى تکمیل کارهاى عملیات جارى مذاکره شد. یاسر از دزفول براى رسیدن به مدرسه اش به تهران برگشت. آقاى [على] شمخانى گفت حدود شش هزار نفر از نیروها تحت تأثیر [حمله] شیمیایى دشمن قرار گرفته اند که حدود یک هزار نفر احتیاج به معالجه دارند و بیست نفر شهید شده اند.