خاطرات اکبر هاشمی - ۱۶ آذر ۱۳۶۶

بعد از صبحانه با هلی کوپتر به سوی بندر جاسک پرواز کردیم. در مسیر، در جزیره هرمز پیاده شدیم. مردم اجتماع کرده بودند. در میان جزایر آن منطقه، هرمز ساکنانش شیعه و حزب اللهی هستند. به گلزار شهدا رفتیم. حدود سی شهید دارند. مردم احساسات گرمی ارائه دادند. برای آنها صحبت کردم . لباس نظامی پوشیده بودم. معمولا با این لباس در جمع مردم نمی روم. آنجا غافلگیر شدم.

از آنجا به منطقه سیریک رفتیم. پایگاه موشکی سیلک ورم [کرم ابریشم] سپاه را دیدیم. سپس به جاسک رفتیم. در باند فرودگاه نیروی هوایی نشستیم. سپس به محل اسکله ای که سپاه احداث می کند، رفتیم. آن را یوگسلاوی ها اجرا می کنند. توضیحات مسئول آنجا را شنیدیم. به محل بندر و اسکله جدید الاحداث اداره بنادر رفتیم که ترکیه اجرا کرده است. خیلی خلوت بود؛ استفاده کمی می شود.

برای نماز و ناهار به مهمانخانه نیروی هوایی رفتیم. هنگام ناهار امام جمعه جاسک و بخشدار آمدند. اوضاع شهر و منطقه را گفتند. شهر فقیری است. مردم بیشتر از راه صیادی امرار معاش می کند. در آمد صیادها خوب است. کشاورزی ندارند و صنعتی در کار نیست. آب شیرین از راه دور می آورند. منطقه مهمی است. باید به آنجا بیشتر رسید. از آنجا می شود مدخل تنگه هرمز و دریای عمان را کنترل کرد. پس از استراحت از سایت رادار بازدید کردیم.

با هواپیما به بندر عباس رفتیم و غروب رسیدیم. بعد از نماز با حضور فرماندهان ارتش و سپاه و استاندار و مسئول جهاد، مذاکراتی درباره نتایج بازدید از جزایر و نیازهای دفاعی و پشتیبانی نیروها انجام شد. قرار شد دفتری به ریاست آقای صیاد برای پیگیری خواست ها و تصمیمات تشکیل شود.

در مورد وصل بندر عباس و جزیره قشم، قرار شد از بودجه جنگ، برای ساخت پل کمک کنیم. به فرودگاه رفتیم و با لباس رسمی خودم، مصاحبه ای با صدا و سیمای بندر عباس انجام دادم. ساعت ده شب به تهران رسیدیم. شام را در هواپیما خوردیم. امروز موشکی به طرف کویت پرتاب شده و درست معلوم نیست به کجا خورده است. کمی کسالت داشتم. عفت هم سرماخوردگی و تب داشت.