خاطرات اکبر هاشمی - ۴ دی ۱۳۷۰

ساعت هشت و نیم صبح به دفترم رسیدم. جمعی از زنان کارگر و زنان عضو هلال احمر آمدند. کارگران نمونه زن را معرفی کردند. دکتر [سیف الله]وحید[دستجردی، رییس سازمان هلال احمر]، از اقدامات سازمان در ترویج اخلاق و تربیت زنان، گزارشی داد. برای آنها دربارة سیاست انقلاب در مورد زنان صحبت کردم و هدایایی را دادم.

آقای [حمید]میرزاده، [معاون اجرایی رییس جمهور]، برای امور کیش و بازسازی آمد و از کمیِ سیمان و اعتبار گفت. با مجمع عمومی [شرکت] راه آهن جلسه داشتیم. جلسه بر اساس گزارش دفتر بازرسی ویژه[رییس جمهور]، درخصوص ضعف ها و راه حل ها و نیازهای سازمان تشکیل شده بود؛ خیلی طول کشید. آنها ضمن قبول ضعف ها، بیشتر آن را به گردن کمیِ ارز و اعتبار در سال های گذشته می گذاشتند و آمار دفتر بازرسی را هم در خصوص سطح راندمان قبول نداشتند؛ بازرسی هم ادعای خود را اثبات نکرد. بنا شد خودم ادله دو طرف را بررسی کنم. برای تعمیر لوکوموتیوهای معیوب و بررسی امکانات [ریلی] چین تأکید شد.

صبح تا عصر، متناوب در تهران برف می بارید. خوشبختانه امسال در فصل پاییز، بارندگی خیلی خوب و نسبت به سال قبل و میانگین پانزده سال گذشته، کم سابقه است. در اکثریت نزدیک به تمام کشور، بارندگی بیشتر و در مواردی چندبرابر بوده است.

عصر در جلسه هیات دولت شرکت کردم. آیین نامه نظام هماهنگ پرداخت در دستور بود؛ تمام شد. دستور دادم به خانم ها، سمت های اجرایی مناسب بدهند.

شب به خاطر بارش برف، به خانه نیامدم. عفت به دفترم آمد. پاسداران برای شام سیرابی گرفته بودند که دوست ندارم؛ غذای کمی خوردم. آخر شب آشیخ محمد از رفسنجان اطلاع داد که اشرار به نوق و انار حمله کرده و هشت نفر را کشته اند؛ نگران وضع والده و همشیره هم هستند.

با سرتیپ سهرابی، فرمانده ناجا[=نیروی انتظامی جمهوری اسلامی]، صحبت کردم. گفت که مأموران، آنها را تحت تعقیب دارند و چون شب است، هلی کوپتر نمی تواند پرواز کند و اشرار در کویر متواری اند. فردا تعقیب را تشدید می کنند. به آشیخ محمد گفتم، والده و بستگان نزدیک را از نوق به رفسنجان ببرند، زیرا ممکن است هدف اشرار، آنها باشند.