خاطرات اکبر هاشمی - ۴ دی ۱۳۶۲

جلسه علنى داشتیم؛ هنوز طرح خدمت نظام وظیفه در دستور است. قسمتى از جلسه را به آقاى [موسوى] خوئینى ها سپردم و به دفترم آمدم. چون روزنامه هاى پاریس به دروغ نوشته اند که آقاى [موسوى] خوئینى ها براى رهبرى تروریست هاى اسلامى به پاریس رفته است؛ مخصوصاً اداره مجلس را به ایشان واگذار کردم تا عملاً دروغ آنها ثابت شود.

ظهر هم در دفترم چند ملاقات داشتم. شیخ راغب حرب از ائمه جماعات جنوب لبنان- که در اشغال اسراییل است - آمد. اطلاعات جامعى از وضع مردم تحت اشغال و رفتار ارتش اسراییل داد؛ گفت اسراییلی ها به زحمت افتاده اند و در اسارت مردم اند. مردم با آنها رابطه خصمانه دارند. اجناس اسراییلى را نمى خرند. زندانی هاى انصار که حدود 5 هزار نفر بوده، آزاد شده اند. شب ها اسراییلی ها براى رفت و آمد امنیت ندارند. حدود 50 هزار نظامى اسراییلى در لبنان حضور دارند. کارهاى خدمات غیرنظامى به عهده خود دولت و مردم است. براى خطوط حرکت از ما فکر مى خواست و مایل بود روحانیت لبنان مستقیماً با مسئولان ایران، رابطه داشته باشند. گفتم سیاست مقاومت اسلامى لبنان، به عهده شوراى پنج نفرى در بعلبک است.

عصر در جلسه شوراى مرکزى حزب [جمهورى اسلامى] به خاطر کارهاى زیاد و براى نشان دادن نوعى سردى به خاطر بعضى مواضع تعصب آمیز در حزب، شرکت نکردم. شب در مجلس ماندم و کارهاى عقب مانده را انجام دادم. اول شب خبر دادند که عراقی ها به مسجدسلیمان موشک زده اند و گروهى شهید و گروهى زخمى و تعدادى از اماکن خراب شده است. جریان را تا آخر شب، تعقیب کردم. با سرهنگ صیاد شیرازى هم براى آماده شدن جهت نوعى عکس العمل در بصره صحبت کردم. اگر مراکز صنعتى آنجا را با توپ بزنیم، جواب مناسبى است.