خاطرات اکبر هاشمی - ۲۳ آذر ۱۳۶۵

سحر بیدار شدم و دیگر نخوابیدم. خاطرات دو روز گذشته را نوشتم. براى حرکت به دریا براى شرکت در مانور نیروى دریایى آماده شدم. به مرکز هوا ناو رفتیم. باند جدید را افتتاح نمودم.

سپس با چند هلى کوپتر براى شرکت در مانور «ذوالفقار» به سواحل جاسک در دریاى عمان رفتیم. صداى هلى کوپتر خیلى زیاد و ناراحت کننده بود. در فضاى جزیره لارک گشتى زدیم. روى عرشه ناو لجستیکى خارک، هلى کوپترها به زمین نشستند. استقبال رسمى و نظامى به عمل آمد. سپس به ناو سبلان که کنار جزیره خارک پهلو گرفته بود، منتقل شدیم. در آنجا هم کارکنان کشتى استقبال رسمى کردند. تکرار این گونه مراسم خسته کننده است.

در دفتر فرمانده ناو مانور را توضیح دادند. اولین حرکت، رژه ناوچه ها از مقابل ناوشکن ما بود. از اینکه توانسته اند ناوها را عملیاتى نگه دارند، خوشحال بودند. ناوهاى دماوند، پلنگ، ببر، دماوند، سبلان، سهند، هنگام، لاوان، خارک، چارک و ... موشک اندازها و سوخت رسان ها و هواناوها و هلى کوپترها در رژه شرکت داشتند. سپس تیراندازى با توپخانه ها و خمپاره ها و موشک ها به هدف انجام شد که موفق نبودند. فقط در حد عملیاتى بودن خوشحال کننده بود. هلى کوپترها هم نتوانستند موشک به هدف بزنند. درجه داران ناو، از افسران شاکى بودند. در مجموع، نواقص و نقاط قوتى نیز داشتند.

در راه برگشت، از هلى کوپتر سایت موشک ساحل به دریاى سپاه را در سیرى یک دیدیم؛ جاى خوبى است. در این سایت شرق تنگه هرمز را کنترل مى کنند. اول شب به فرودگاه بندرعباس رسیدیم. باز هم بدرقه رسمى و نظامى بود. معلوم شد عده اى از همراهان نرسیده اند. یکى از هلى کوپترها به بهانه نقص فنى آنها را نیاورده و با هاور کرافت حرکت کرده بودند. چهار ساعت در فرودگاه به انتظار آنها ماندیم. خسته و عصبانى بودم و مسئولان نظامى شرمنده. ساعت دوازده شب به تهران رسیدیم. بعد از ساعت یک بامداد خوابیدم. فاطى و فائزه، نیم ساعت بعد از من به خانه رسیدند.