دور باطل شاه‌ستیزی و شاه سازی

بچه‌ای را تصور کنید که پدرش دائما به او میگوید تو نمی‌فهمی، این کار را نکن، آن کار را بکن...
این بچه اولا دیگر روحیه و اعتماد بنفس‌اش از بین می‌رود ثانیا فردی می‌شود  دنباله رو و تابع.

حکومتهای دیکتاتور در این مملکت میراثی از حس فقدان اعتماد بنفس و اینکه دنبال شاه یا آقا بگردند، نبود بتراشند، درست کرده.
نکوهش منتقدین توسط توده مردم( البته تا وقتی انقدر خرابی اوضاع اقتصادی رسوا نشده بود) که می‌گویند یعنی تو بهتر از فلانی می‌فهمی؟ دقیقا بخاطر همین فقدان حس اعتماد بنفس است.
همچنین شاه تراشیدن از دیگر خصوصیات نهادینه شده فرهنگی ماست.

ایجاد حریم ممنوعه، چه برای خاتمی چه برای تاج زاده چه برای خمینی و چه برای خامنه‌ای و...همه همان خصلت نهادینه نیاز به آقا است همان شاه تراشی است.

ما تا از کسی خوشمان میاید به مدح و ثنای او می‌پردازیم و ناخواسته حریمش را ممنوعه میکنیم، بت می‌تراشیم از هیکل پر نقص و خطا.
این فرهنگ تا اصلاح نشود از چرخه باطلِ شاه ستیزی و سپس ساختن شاهی دیگر، بیرون نخواهیم آمد چنانچه ۱۲۰ سال پس از مشروطه دائما به در بسته خوردیم.

همه بایست به فهم و درک خود و دیگران احترام بگذاریم و همه را هم قد و قواره خود ببینیم که می‌توانیم به آنها اشکال کنیم.
این اسلامی که حاکمان ما مدعی هستند را ما نمی‌شناسیم!

در اسلام واقعی حق امر به معروف برای عرب بادیه نشین نسبت به پیامبر محفوظ بود.
پیامبر آمد تا فرهنگ تو نمی‌فهمی و آستان بوسی ملوک را به خاک نشینی خلیفه و حق امر به معروف نسبت به من داری، تبدیل کند.
در حقیقت حکام ما، فرهنگ شاهنشاهی را در قالب توجیهات شرعی که از سخیف ترین آنها عبارت نامشروع و نامعقول «حفظ نظام اوجب واجبات است» دارند استمرار می‌بخشند، چرا که نه تنها از تکریم و توقیر خلق خبری نیست که آنچه مشاهده می‌کنیم تنبیه هر گونه مخالفت و میدان ندادن به منتقد و خبرنگار واستاددانشگاه و..‌است.

این مسیر علاوه بر سقوط حکمرانی به سقوط دین انجامیده و بیشتر خواهد انجامید.

شهاب‌الدین‌حائری‌شیرازی