بغضِ کیان هنوز در گلویم هست. هنوز هم گاهی صدایش، نام خدای رنگین‌کمانش در گوشم می‌پیچد.

 بخاطر انتشار تابوت یک کودک ایران کلی فحش حواله بنده کردند و مرا متهم کردند که چرا درباره کیان پیرفلک لال بودم؟

پاسخم اینست که من لال نبودم شما کور هستید که حتی زحمت یک سرچ ساده در کانالهای عبدی مدیا را به خود نمیدهید تا ببینید بیش از ۵۵ پست درباره کیان نازنین و خانواده‌اش نوشتم.

شهوت قدرت بقدری کورتان کرده که شرافت را از شما گرفته. برای شما نه کیان مهم است و سایر کودکان مظلوم این وطن مظلومتر؛ شما تشنه خون هستید. چه خونی که برآن فریاد خشم برآرید و چه خونی که بر آن فریاد قهقهه.

کاش چشمانتان لایق دیدن حقیقت بود

پیشتر در یادداشتی در همان ابتدای جنگ نوشتم: فحاش‌ها مشغول کارند، بی‌وقفه و بی‌مرز

هر ناسزایی که نثارم می‌شود، فدای ذره‌ای از خاک ایران.

هر توهینی که می‌شنوم، نذر کوه‌ها و درختانی که هنوز ایستاده‌اند.

هرکس کار خودش را میکنم و کار من، تا روزی که این خاک زنده است، ایستادن کنار مردم و گفتن حقیقت است؛  فقط برای وطنم ایران.