سخنی با شما / بنده یک خبرنگارساده هستم و ادعایی ندارم و اکنون مدتیست که غربت نشینم و در ایران نیستم اما از اعتماد بسیاری از همراهان گرامی در داخل و خارج از کشور بهره‌مندم.

در طول جنگ اخیر هجمه های فراوانی به این رسانه تک نفره و بنده به عنوان خبرنگار مستقل شد که توییت زدن ها و دعوت به کمپین ریپورت کردن و تلاش برای بستن صفحه مجازی من بخش بسیار کوچک و علنی آن بود.

کسانی اخبار دقیق و بدون رویافروشی مرا تاب نیاوردند و بنده را بلندگوی خاموش جمهوری اسلامی نامیدند، در حالیکه من بعنوان یک ایرانی که به ایرانی بودنم امروز که بخشی از دنیا را دیده‌ام بیش از پیش مفتخرم و ایران بزرگ و متحد برایم مهم است، هیچگاه روابط عمومی هیچ جا و هیچ مقام نبوده و نیستم.

گاهی مطالبی به من میرسد که همه تلاشم اینست که مبادا خبر خلاف واقع با مخاطبان محترم به اشتراک بگذارم و اخبار را از چند کانال «بخصوص در زمان محدودیت قطع اینترنت و عدم ارتباط با داخل کشور» چک می‌کنم.

اما بارها شده در همین فرآیند، عمق اخبار، اسناد و سختی سیاست چنان بوده و با نمای ظاهری آن تفاوت فاحش دارد که خودم نزد خودم وحشت کردم و با خودم گفتم نکند خواب هستم و… و قطعا اگر موارد را عریانتر با شخص دیگری به اشتراک بگذارم ابتدا به سلامت روانم شک میکند چه رسد سایر عزیزان همراه که در معرض رسانه‌های مختلف هم هستند.

در همه یادداشت هایم تلاش میکنم بگونه‌ای بنویسم که در برابر تاریخ در حد توان و ملاحظات خود پاسخگو باشم و هم مطلبی را عریان ننویسم که از همه جهات مورد هجمه و تهمت واقع شوم.

فقط بدانید که سیاست عجیب بیرحم است