خاطرات اکبر هاشمی - ۲۹ شهریور ۱۳۷۴

در گزارش ها مسأله هواپیمای ربوده شده و پیروزی های پی در پی مسلمانان و کروات ها علیه صرب ها در بوسنی، مورد توجه است. با والده و همشیره ها خداحافظی کردم. قرار شد، امروز به نوق برگردند.

سفیران مکزیک و یمن، برای تقدیم استوارنامه آمدند. با هر یک، مطابق وضع شان صحبت کردم. [آقای فرماندو خوزه مارکز]، سفیر مکزیک، تحت تأثیر پیشرفت های ایران قرارگرفته بود و گفت تبلیغات دروغ، چهره واقعی ایران را به گونه بدی در خارج ترسیم کرده است و [آقای عبدالله محمدالرضی]، سفیر یمن، برای رفع مشکلات شان، خواهان کمک ایران بود.

[آقای الوسین فونانا]، وزیر امورخارجه سیرالئون آمد. نامه رییس جمهور را آورد. مشکلات ناشی از شورش مسلحانه داخلی شان را گفت و برای مقابله با مشکلات و ترویج اسلام در کشورش کمک خواست.

سپس با دکتر ولایتی جلسه داشتیم. گزارش سفر به مالزی و عمان و ارمنستان و توافق های سه جانبه را توضیح داد و برای سفر دیگری به ترکمنستان، برای کار سه جانبه با هند و ترکمنستان، نظرخواهی کرد. یکی از محورهای اساسی، همکاری برای مسأله افغانستان است. گفت، سلطان عمان در حادثه تصادف که خودش راننده بوده، کتفش شکسته و [عبدالمنعم الزواوی]، فردی که به عنوان جانشین او مطرح بوده، کشته شده است.

آقای [محمود] بروجردی، داماد امام، برای خداحافظی جهت مأموریت سفارت در فنلاند آمد. آقای محسن رضایی آمد و با اصرار، قول گرفت که در جلسه فرماندهان سپاه شرکت کنم؛ هر دو از آثار فوق العاده مهم سفر به استان آذربایجان غربی گفتند.

سفیر [جمهوری]آذربایجان آمد. دربارة اهمیت همکاری و دوستی دو کشور گفت و خواستار جلوگیری از تیره شدن روابط شد. من هم انتقاداتی به رفتار آنها، منجمله حذف ما از کنسرسیوم نفت و عدم انجام تعهد، در مورد ساخت سد خداآفرین و راه آهن آستارا کردم.

آقای [محمد]غرضی، [وزیر پُست و تلگراف و تلفن] و همکاران آمدند. توضیحاتی دربارة اهمیت شاهراه اطلاعاتی دادند. عصر در جلسه هیأت دولت، بحث دربارة اهمیت و توفیقات سفرم به آذربایجان بود و مسأله هواپیمای ربوده شده که آخرین خبر، تصمیم کابینه اسراییل بر آزادکردن هواپیما، ولی معطل ماندن در آنجا، به بهانه نیاز به یک قطعه و تصویب قیمت تضمینی محصولات کشاورزی بود.

به جلسه فرماندهان سپاه رفتم. آقای [محسن]رضایی، [فرمانده کل سپاه]، خیرمقدم با تحلیل زیاد گفت و من در اهمیت سپاه و ارزش خدماتش صحبت کردم . به خانه آمدم. یاسر و مریم خداحافظی کردند و به مشهد رفتند؛ خوشم آمد.