خاطرات اکبر هاشمی - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۶۰

جلسه علنى داشتيم و بحث طرح بنياد جنگ‎زدگان تمام نشد. چون يك فوريتى است و پيشنهاد مجاز است، پيشنهاد زياد داريم.

اظهارات آقاى [على گلزاده] غفورى و خانم [اعظم] طالقانى كه شعارگونه و تحريك‏كننده‌ بود، من را عصبانى كرد و به آنها پرخاش كردم. بايد اين حالت پرخاش را ترك كنم، خوب ‌نيست و مضر است. دوستان هم بعضى تحسين و بعضى انتقاد كردند. حق با منتقدين است، ولى شدت علاقه به پيشرفت كار مجلس و علم به موذيانه برخورد كردن بعضى‌ها و انگشت گذاشتن ‌روى نقاط حساس دروغين، آدم را عصبانى مى‌كنند.

بعدازظهر جلسه هيأت ریيسه داشتيم. برنامه هفته آينده را تنظيم كرديم. يكى از لوايح در دستور، تعيين تكليف امضاى حكم‏هايى است كه در اختيار شاه مدفون بوده است. بعضى در اختيار رياست‏ جمهورى است. از لوايح سياسى بحث‌انگيز است. با آقاى رجایى هم صحبت‌ كردم. پيشنهاد من اين است كه تقسيم شوند و هر قسمت به ارگان مربوطه واگذار شود. قسمتى ‌را هم قانون اساسى تعيين كرده است.

آقاى يارمحمدى از بى‌نظمى سپاه پاسداران جديد محافظ مجلس، شكايت داشت و مى‌گفت عده لازم هشتاد نفر است ولى فقط چهل نفر آمده‌اند و تعويض آن ها بدون موافقت ‌مجلس انجام شده و سرپرست ندارند.

 معتقد بود كه فرمانده سپاه تهران بنى‌صدرى است، و عمداً چنين كرده است. با مركز سپاه صحبت كردم، نماينده‌اى فرستادند، او هم چنين چيزى را قبول داشت، ولى مسئول سپاه مجلس را خواستيم، معلوم شد اين گمان درست نيست، هشتاد نفر هستند و مسئول هم دارند و گردانى هستند كه چندين ماه در جبهه بوده‌اند و شهيد و مجروح‌ زياد دادند.

آقاى لاريجانى، مدير عامل صداوسيما آمد و درباره فيلمبردارى از مجلس بحث كرديم. مشكلاتى در كار است، اگر بخواهيم خوب فيلمبردارى كنيم، بايد نور زياد باشد كه مجلسيان را اذيت مى‌كند. دنبال چاره‌اى هستند و راه‌حل‏ هايى در دست اجراست. از اختلافات مسئولان ‌سازمان نگران بود و مى‌خواست پيشنهاد تعويض مدير عامل را بدهد. ايشان را منصرف كردم، قرار شد براى رفع اختلافات كمك كنم و ايشان هم براى نيروهاى اصيل مذهبى كه كنارگذاشته شده‌اند، تلاش كنند.