خاطرات اکبر هاشمی - ۳ فروردین ۱۳۶۶

از منزل بیرون نرفتم. به آشنایان، بستگان و دوستان هم، که به عنوان دیدار عید می خواستند بیایند، جواب منفی دادم. بچه ها برای سفر به کیش و رفسنجان، صبح زود به فرودگاه رفتند، اما به خاطر بی نظمی که اسم آنها را به پرواز نداده بودند، بعد از دو سه ساعت معطلی برگشتند و مجدداً بعد از ظهر رفتند.

به نیروی هوایی سپاه در مورد فعال کردن سایت قم و تبریز تاکید کردم. به سرهنگ ]مصطفی[ ترابی ] رئیس سازمان حفاظت اطلاعات ارتش[ گفتم، موضوع امکان مبادله هلی کوپتر با پاکستانی ها را بررسی کند.

عصر آقای ]فخرالدین[ حجازی نماینده تهران آمد. گلدانی هم آورد. گزارشی از وضع هند، پاکستان و بنگلادش داد. گفت توده مردم هوادار انقلاب ایرانند، اما بعضی از عوامل، آنها را از سیاست جدا می کنند. از سفیرمان در هند هم شاکی بود. خواستار تقویت خانه فرهنگ و دادن ارزش به دانشجویان اسلامی و اعزام یک روحانی مؤثر به آنجا شد. از من خواست که به نفع جناح خودشان در مقابل جناح مقابل موضع بگیرم. ایشان را دعوت به اتحاد کردم و گفتم نقش من باید ایجاد وحدت باشد، نه دامن زدن به تفرقه. از عدم کمک من به خودش، مطابق معمول گله کرد و توصیه به دلجوئی از آقای سید هادی خامنه ای داشت.

عراقی ها بعد از مدتی توقف، شرارت را در خلیج فارس شروع کرده اند و به نیروگاه رامین هم حمله شده است. احتمالاً بی ارتباط با تحرک آمریکا در منطقه نیست؛ با درایت باید برخورد شود.

اول شب مهدی و من، با عفت و محسن صحبت کردیم. عفت از معالجه اش راضی است و دکتر گفته هشتاد درصد امید به رفع کسالت دارد. ما هم خوشحال شدیم؛ محسن عجله دارد که بیاید، ولی تأکید کردم تا حصول اطمینان به نتیجه معالجه بماند.