خاطرات اکبر هاشمی - ۳ فروردین ۱۳۶۴

تمام روز در منزل بودم. چند بار با آقایان صیاد و [محسن] رضایى صحبت کردم. آقاى رضایى خبر شکست حمله پریشب عراق به پاسگاه «ترابه» را داد که در نتیجه آن تعدادى از عراقى ها اسیر شده اند. عمده نیروهاى ما در آنجا مبارزان عراقى هاى تابع مجلس اعلا هستند. آقاى رضایى از تلاش براى آمادگى و جبران گذشته و آقاى صیاد از تأخیر برنامه اش خبر داد.

احمدآقا پیش از ظهر آمد و در مورد لزوم اعلام پذیرش پیشنهاد سازمان ملل در مورد شهرها، دریا، سلاح هاى شیمیایى و خطوط هوایى صحبت کرد و قرار شد که فردا آن را اعلام کنیم. گفت نظر امام این است که تا این وضع و امکان حمله هوایى عراق به تهران ادامه دارد، غیر از من و آقاى [آیت الله] خامنه اى کسى به نمازجمعه نرود، زیرا ممکن است که در هنگام بحران، نتواند از عهده اداره خطبه ها برآید.

عصر هم احمدآقا دوباره آمد و پیشنهاد کرد که چون عراق امروز به غیرنظامیان حمله نکرده، خوب است که امشب پرتاب موشک متوقف شود. قرار بود که امشب بغداد را با موشک بزنیم. با رییس جمهور و نخست وزیر هم مشورت کردم و نظر آنها هم همین بود. دستور دادم که موشک شلیک نشود و توپخانه ها نیز شهرهاى مرزى عراق را مورد حمله قرار ندهند و قرار است فردا این مطلب را اعلام کنیم؛ چون موضع ما مقابله به مثل است.

گزارش ها را آوردند، خواندم. دستگاه هاى تبلیغاتى غرب و عرب کوشش دارند که عراق را در شرق دجله، به عنوان پیروز معرفى کنند.