خاطرات اکبر هاشمی - ۲۵ اسفند ۱۳۷۳

دیشب پس از ورود به تهران، در فرودگاه مصاحبه اى انجام دادم. در اثر باران، هوای تهران خیلى خوب بود. به بیمارستان بقیه الله، براى عیادت احمدآقا رفتیم. حالشان خوب نیست. در اثر تزریق مایعات، خیلى ورم کرده. به خانه رفتم و حدود ساعت یک بعد از نیمه شب خوابیدم. عفت هم تازگى از منزل امام برگشته بود و گفت خانواده امام خیلى ناراحتاند.

ساعت هشت صبح باز به بیمارستان رفتم. وضع مثل سابق است. دکترها با دیالیز درصدد کمکردن تورم اند و امیدی ندارند. فقط بحث چند ساعت مطرح است.

به دفترم رفتم. کارهاى مانده در ایام سفر را انجام دادم و با آیتالله خامنه اى، تلفنى احوالپرسى کردم. ساعت یازدهونیم به فرودگاه رفتم و یکسره با آقاى ولایتى و... براى پذیرایى از میهمانان خارجى که براى مراسم افتتاح خط آهن بافق، بندرعباس مى آیند، به کیش پرواز کردیم. ناهار را در هواپیما خوردیم. هواى کیش به خاطر باران طولانى چند روزه خوب است.

بعد از کمى استراحت و قدم زدن در ساحل و صحبت با آقایان ولایتى و واعظى، هواپیماى رؤساى جمهورى افغانستان و قرقیزستان، تقریباً همزمان رسیدند. یکى را در باند نگه داشته بودند. اول از آقاى ربانى و سپس از آقاى عسکرآقایوف، [رییسجمهور قرقیزستان]، استقبال رسمى کردیم. همراه آقایوف به ویلاى محل اقامتش رفتم. در راه صحبت کردیم. هیأت قزاقستان هم رسید، ولى در حد معاون نخست وزیر بود و آقاى ولایتى استقبال کرد. عصر در کنار دریا، عصرانه اى با میهمانان داشتیم. قراقستانى ها براى خرید رفته بودند. سوار قایقى شدیم و تا مغرب، گشتى در دریا زدیم.

شام را در رستوران سبزه دادیم. خیلى باصفا بود و تحت تأثیر کوره چوبى رستوران قرار گرفتند. چون مذاکرات مان در اسلام آباد انجام شده بود، حرف تازه اى با آنها نداشتیم و صحبت ها متفرقه بود. حدود ساعت دوازده، [آقای لئون پتروسیان]، رییسجمهور ارمنستان رسید و چون دیروقت بود، من به فرودگاه نرفتم و آقاى ولایتى استقبال کرد. دیروقت خوابیدیم.