خاطرات اکبر هاشمی - ۲۰ خرداد ۱۳۶۹

در راه دفترم، به محل کمیته های انقلاب رفتم و از انبوه محموله هاى تریاک و مرفین که اخیراً از قاچاقچیان در باختران[= کرمانشاه] و ارومیه گرفته اند، بازدید کردم. همچنین کتاب ها و اسناد شخصى به نام تقى را آورده بودند، به اتهام اینکه این شخص، اسناد اصیل و کتاب هاى خطى نفیس را از کشور بیرون مى برد. مسئولین کمیته، توضیحاتى درباره پاکسازى کوه هاى پیرسوران، واقع در مرزهای شرق کشور، از اشرار بلوچ و قاچاقچیان مواد مخدر دادند.

صبح [آقای کالگا کانگوا]، سفیر آکرودیته زامبیا، براى تقدیم استوارنامه آمد. علماى اصفهان از خط میانه رو و اعتدال آمدند، برایشان صحبت کردم؛ به تازگى فعال شده اند. آقاى[حسین]محلوجى[وزیر معادن و فلزات]آمد. گزارش مس و فولاد مبارکه و مذاکره با بخش خصوصی دربارة سرمایه گذارى در جزیره قشم را داد.

شوراى پشتیبانى نهضت سواد آموزى جلسه داشت؛ تدارکات لازم تصویب شد. فرستادگان رییس جمهور کنیا آمدند. نامه او را در مورد مسالة گروگان ها آوردند. نوشته بود که گروگان هاى ایرانى زنده نیستند. او خواهان کمک به مبادلة لبنانى هاى اسیر در اسرائیل، با اسرائیلى هاى اسیر و مفقود شده بود که به خاطر تناقض با خبر قبلى اش، در مورد حیات گروگان هاى ما، اعتراض کردم و گفتم دخالت نمى کنیم.

عصر به خاطر کسالت و صرف وقت براى اصلاح پاسخ به نامه دوم صدام، به جلسه هیأت دولت نرفتم. نامه را اصلاح کردم. شب مهمان آقاى خامنه اى بودم. متن اصلاح شده نامة جوابیه به تصویب رسید. قرار شد با کمک به آزادى گروگان هاى سوئیسى و ایرلندى موافقت کنیم. درباره مسایل سیاسى و اقتصادى و سیاست خارجى مذاکره شد.