خاطرات اکبر هاشمی - ۲۸ تیر ۱۳۶۱

جلسه علنى داشتيم و انتخابات هيأت ریيسه انجام شد. با 167 رأى از 188 رأى - بدون رقيب – [و بدون رأى مخالف] براى بار سوم به رياست مجلس انتخاب شدم. آقاى [سيدمحمد] موسوى خوئينى‌ها كه نايب ریيس اول بود، يك رأى از آقاى محمد خامنه‌اى كمتر داشت و انتخاب نشد. آقاى محمد يزدى اول شد و آقاى محمد خامنه‌اى دوم. از كارپردازان سابق، آقايان [عليرضا] يارمحمدى و [موسى] زرگر انتخاب نشدند و آقايان [على‌محمد] بشارتى و [غلام عباس] زائرى به جاى آنان انتخاب شدند و از منشى‌ها هم آقايان [سيدعطاءالله] مهاجرانى و [حسين] هراتى كنار رفتند و آقايان [منوچهر] متكى و [سيدفضل‌الله] حسينى برمائى به جاى آنها آمدند. سپس يك لايحه تصويب شد.

ظهر به جلسه شوراى نگهبان رفتم و مقدارى راجع به ايرادهايشان درباره مصوبات مجلس بحث كرديم. مخصوصاً اساسنامه سپاه و... و اينكه هنگامى كه از شش نفر فقهاى شورا، سه رأى در مقابل سه رأى قرار مى‌گيرد، مصوبات مجلس را برمى‌گردانند. آيا حتماً بايد انطباق مصوبات با شرع اثبات شود يا صرف عدم مغايرت كافى است؟   هنوز در تفسير قانون اساسى ثابت نشده.

عصر ملاقاتى با سفير ليبى داشتم كه پيام آقاى [معمر] قذافى را در تأييد ورود ما به خاك عراق آورده بود و اعلام آمادگى براى كمك. با دكتر [عبدالله] جاسبى هم كه اساسنامه و آيين‏نامه‌هاى اجرايى دانشگاه آزاد [اسلامى] را تهيه كرده بود، مشورت كرديم.

دو نفر از اهل حق  آمدند و از اينكه مقبره‌اى از آنها را در هشتگرد خراب كرده‌اند، شاكى  بودند. افطار در منزل آقاى [مرتضى] مقتدايى در معيت آقاى [حسينعلى] منتظرى بوديم. تا ساعت دوازده درباره اختلافات اصفهان و وضع سپاه و واحد نهضت‌ها كه تحت اداره سيد مهدى هاشمى است و وضع بيت ايشان و اطرافيان‏شان و ضرورت ايجاد نظام محكم و تحفظ امنيتى ايشان بحث شد. ساعت دوازده به مجلس رفتم و خوابيدم. دندان درد شديد آزارم مى‌داد. خبر مهمى نداشتيم.