خاطرات اکبر هاشمی - ۱۹ دی ۱۳۶۹

صبحانه را با والده و همشیره طاهره و عفت خوردیم و احوالپرسى نمودیم. به دفترم رفتم. در گزارش ها، التهابى در محافل ناظران جهانى دیده مى شود؛ به خصوص نتایج ملاقات امروز وزیران امورخارجه آمریکا و عراق در ژنو؛ خود من هم با علاقه دنبال مى کنم.

چهار ملاقات با [آقایان پال استوارت دینگلداین، جان گراهام ولدون، ایوشان واسیلیو و فوربرتو آگستواکه]، سفیران جدید کشورهای کانادا، استرالیا، رومانى و آرژانتین داشتم که براى تقدیم استوارنامه آمده بودند. مطابق معمول ملاقات ها کوتاه بود. برخورد گرم و صمیمانه کردم و به تناسب با هر یک، مقدارى مذاکره انجام دادم. به نظر مى رسد خیلى بیشتر از گذشته به انقلاب ما احترام مى گذارند؛ مجموعاً 80 دقیقه طول کشید.

شوراى عالى ادارى جلسه داشت. بحث بر سر تورم کارکنان دولت و وظایف دولت بود که براساس برنامه، تصمیم گرفتیم بار دولت را سبک کنیم. تصویب شد که از ارگان هاى دولتى بخواهیم، ظرف سه ماه، بخش هاى قابل واگذارى از مسئولیت هاى خود به مردم را معرفى کنند و ستادى در سازمان امور اداری و استخدامى، موضوع را دنبال و هدایت نماید.

عصر دکتر [ایرج] فاضل،[وزیر بهداشت]آمد و دربارة مطالبى که مى خواهد در جریان استیضاح در مجلس بگوید، توضیح داد و مشورت کرد؛ تذکراتى دادم. دکتر [حسن] حبیبى، ظهر آمد و نتیجه مذاکره با عزت ابراهیم، [معاون رییس جمهور عراق] را گفت. صریحاً گفته است که از کویت بیرون نخواهند رفت و در ژنو امتیازى نمى دهند و آماده دفاع در مقابل حمله آمریکا هستند و از ما هم کمک غذایى و دارویى مى خواهند.

در جلسه هیأت دولت شرکت کردم. اظهارات هیأت عراقى و همچنین نحوة اجراى تراز فیزیکى در مصالح و ماشین آلات مورد مذاکره قرار گرفت. شب براى انجام کارهاى عقب مانده، در دفترم ماندم.

از تلویزیون سی ان ان، فیلم مذاکرات وزیران امورخارجه آمریکا و عراق در ژنو را گرفتم؛ هر دو بعد از ختم مذاکرات، مضطرب و هیجانى به نظر مى رسندکه قابل حدس بود. اگر این حدس درست باشد، انتظار آنها این بوده که عراقى ها در مذاکرات، عقب نشینى کنندکه نکرده اند. ساعت دوازده شب خوابیدم.