خاطرات اکبر هاشمی - ۴ بهمن ۱۳۶۱

امروز به خاطر ملاقات با امام جلسه علنى نداشتيم. فقط نمايندگان مجلس در حسينيه جماران حضور داشتند. برف هم به شدت مى باريد. قبل از صحبت امام، من كمى درباره وضع مجلس و تجليل از نمايندگان صحبت كردم.  امام در مقدمه صحبت، حرف هاى من را تأييد كردند، ولى در نصيحت مطالبى گفتند كه باعث كدورت خاطر اكثريت نمايندگان شد. امام درباره اسلامى بودن قوانين طورى صحبت كردند كه آرای نمايندگان مجلس را تحت الشعاع نظرات شوراى نگهبان قرار دادند؛ تقويت شوراى نگهبان بود و تضعيف مجلس. البته اقليت نمايندگان كه از تندروى مجلس ناراضي اند، خوشحال شدند.  به دولت هم به خاطر نرسيدن به نيازهاى جبهه تاختند. امام از تندروى و چپ روى بعضى از نمايندگان و مسئولان نگران شده اند و گويا در صدد مهار آن هستند.

بعداً با احمدآقا صحبت كردم و با اجازه امام حمله به دولت و يك جمله از اظهارات شان راجع به نمايندگان حذف شد. من خواستار نقل به معناى سخنان امام شدم كه امام نپذيرفتند. معتقدند چيز بدى نگفته اند. آقاى دكتر [حسن] روحانى هم تلاش كرد، ولى به نتيجه نرسيد. تا شب در خانه ماندم و مطالعه كردم. غمگين و افسرده بودم.

پاسداران و محافظان هم بعد از ما با امام ملاقات كردند. امام زياد با آنها صحبت نكردند و فقط ديدار بود. از اين جهت هم گله خواهند كرد. آقاى آصفى و جمعى از علماى افغانستان در حزب «حركت اسلامى» افغانستان آمدند و گزارشى از وضع مبارزات شيعه و اختلاف با ديگران دادند و از واحد نهضت هاى سپاه گله داشتند و كمك مى خواستند.