خاطرات اکبر هاشمی - ۱۵ بهمن ۱۳۷۲

تا ساعت ده ونیم صبح در خانه گزارش ها را مى خواندم و خطبه ها را مهیا مى کردم. همشیره طیبه از نوق تلفن کرد؛ از خبرهاى سوء قصد به من نگران بود. در نماز جمعه، نمازگزاران فوق العاده پُرشور و محبت آمیز برخورد کردند. در خطبه اول اشاراتى به انگیزه هاى سوءقصد و بى اثربودن این تلاش های مذبوحانه داشتم و از مردم خواستم که به ارسال پیام هاى تبریک در حمایت و دعا خاتمه بدهند؛ ضمن تشکر از عنایات فراوان که ابراز شده، تقریباً عمده نهادها و شخصیت ها در ارسال پیام اقدام کرده اند. گزارش هاى جهانى هم خیلى دور از واقعیت نیست و موارد مغرضانه کم دارد. خبرنگاری سئوال کرد، با اینکه اولین بیانیه محکوم کردن سوءقصد، رسماً از سوی آقای [احمد] جنتی، [رییس سازمان تبلیغات اسلامی]، منتشر شد، مردم با تعجب از ما می پرسند، چرا رهبری و دو قوه دیگر بیانیه ندادند. گفتم، صلاح مملکت خویش، خسروان دانند؛ و با شوخی و خنده، مانع ادامه این سئوال شدم. سلطان برونئى و هیأت همراه در نماز جمعه شرکت کردند و من تشکر کردم. ظهر بچه ها جمع بودند.

عصر گزارش ها را مطالعه کردم. عکس العمل اهل تسنن در شهرهاى سیستان و بلوچستان و خراسان نسبت به تخریب مسجد فیض اهل سنت در مشهد که در طرح فضاى سبز افتاده تند است. تلفاتى هم بوده. هنوز هم دست بردار نیستند. کار درستى نبوده.

شب محسن آمد. دربارة کیفیت بازجویى متهمان ترور صحبت شد. قرار شد نوعى نظارت داشته باشیم. آقاى فلاحیان، تلفنى از عدم همکارى حفاظت ناجا براى بازجویى ها شکایت کرد. به آقاى بشارتى گفتم رسیدگى کند و در صورت لزوم تحویل اطلاعات بدهند. آقاى فلاحیان اطلاعات تازه اى از روابط متهمان داد. فائزه هم که از مشهد برگشته بود، از مشکلات جذامیان مشهد گفت و کمک خواست.