خاطرات اکبر هاشمی - ۱۴ بهمن ۱۳۷۲

دیشب و امروز تا ساعت نُه و نیم صبح، کارهاى مانده دیروز را انجام دادم. خانواده هاى چند شهیدداده و خانواده هاى شهداى نهاد ریاست جمهورى آمدند. به خاطر حادثه پریروز، خیلى بامحبت برخورد کردند. برخلاف ملاقات هاى دیگر که معمولاً ده ها نامه و تقاضاى کمک مى دادند، در این ملاقات تقاضایى مطرح نکردند. همه شعارها، شکر و سپاس و خوشحالى از سلامت من بود. آقاى رحیمیان هم در همین زمینه حرف زد. من هم سخنان تشکرآمیز و ستایش از ایثارگران ایراد کردم.

سفیران جدیدمان در کشورهای مالى و چین آمدند. ضمن گزارش وضع کشور محل مأموریت خود، براى کار خودشان کسب نظر کردند. سفیرمان در چین، پخته تر از دیگران است. جمعى از محافظانم آمدند و نقش خود را در دستگیرى سوءقصدکننده توضیح دادند آقاى سید محمدحسین فضل الله آمد. فوق العاده تحت تأثیر خونسردی من در حادثه تیراندازى مرقد بود و کلى از این روحیه تعریف کرد. در مورد مسأله فلسطین و در فرض تحقق صلح، از من نظر خواست.

[آقای علی محمد بشارتی]، وزیر کشور آمد. گزارش ادامه بازجویى از متهم ترور را داد. مطمئن شده اند که برنامه ریزى براى ترور بوده و چند نفر هم در توطئه هم دست بوده اند. بر ضرورت جلوگیرى از تبلیغات و انتقادات منفى تأکید داشت.

ساعت سه ونیم بعد از ظهر براى استقبال از [آقای حاجی حسن بولکیاه]، سلطان برونئى به فرودگاه [مهرآباد] رفتم. مراسم رسمى استقبال و مصاحبه کوتاه در پاویون انجام شد و با هم به اقامتگاه سعدآباد رفتیم. در راه بیشتر من مى پرسیدم و او خیلى کم حرف مى زد. مصاحبه اش هم خیلى کوتاه بود. اصولاً حرف مهمى براى زدن نداریم. من بیشتر براى شکستن سکوت، سئوالات معمولى مطرح مى کردم.

شب هم در ساختمان همراهان، مذاکره رسمى داشتیم، ولى مطابق معمول دیگران، دور میز نبودند. مذاکرات کوتاهى داشتیم و بیشتر باز هم با سئوالات ما و جواب آنها گذشت. سر میز شام هم چنین بود؛ دربارة مقدار تولید نفت و گاز و تولیدات دیگر، آب و باران و سطح درآمد مردم و هزینه ها و ارتش و پلیس و خلاصه اطلاعات عمومى. پیشنهاد دادیم که از امکانات ایران، براى توسعه استفاده کنند. مردم خوب و نجیب و مسلمانی هستند. به خاطر جمعیت کم- 270 هزار نفر- و تولید نفت و گاز و داشتن جنگل و دریا، وضع درآمدشان خوب است. گفتند دو سوم مردم کارکن دولت هستند و بخش خصوصى ناچیز است. مهدی و یاسر و کاظم هم آمده بودند.