خاطرات اکبر هاشمی - ۱۹ آذر ۱۳۶۳

صبح زود از رادیو، خبر پایان یافتن جریان هواپیماى ربوده شده کویت را - که انتظار [خبر] آن را داشتم - شنیدم. نیروهاى ویژه ما، در یک عملیات برق آسا، آنها را خلع سلاح کرده و گروگان ها را آزاد کرده اند. حالم نسبت به دیروز، بهتر است، ولى تب دارم و بى اشتها هستم. قرار بود به مجلس بروم، نرفتم. قرار سخنرانى در دانشگاه امام صادق(ع) را هم لغو کردم.

آقاى مهدوى کنى [رییس دانشگاه امام صادق(ع)] تلفنى گله کرد؛ پذیرفتم به طور مختصر شرکت کنم که مفسده اى بر لغو سخنرانى، مترتب نباشد. پاسدارانم، مخالف [شرکت در سخنرانى] بودند. آنها را قانع کردم. با اینکه متفرق بودند، جمع شدند و نزدیک غروب [در سخنرانى] شرکت کردیم. آقاى [محمدتقى] فلسفى، به جاى من صحبت کردند. من جوایز شاگردان ممتاز را دادم و چند کلمه اى حرف زدم و به خانه آمدم.

گزارش ها را آوردند، خواندم. ناظران جهانى از توفیق کم نظیر نیروهاى ویژه ایرانى در خلع سلاح هواپیماربایان، در تعجب بودند و دشمنان در حسدوحسرت، و عجیب تر براى آنها، اقدام جمهورى اسلامى براى نجات عناصر آمریکایى و کویتى که هر دو، تا حدودى با عراق در جنگ علیه ایران شرکت دارند. مقامات رسمى کویت و آمریکا از ما تشکر کرده اند، گرچه مطبوعات شان شیطنت مى کنند. بالاخره دو نفر [از مسافرین] آمریکایى کشته شده و دو سه نفر هم کمى مجروح شده اند.

آیت الله منتظرى، بعد از ملاقات با امام، به منزل ما آمدند و دو ساعتى با هم درباره امور کشور و جنگ مذاکره کردیم. ایشان، طبق معمول از کمبودها و نارسایى ها گفت. من از ایشان به خاطر انتقاد زیاد از دولت و خالى کردن دل مردم، گله کردم و در خصوص جنگ، به ایشان حسن پیشرفت امور را تأکید نمودم.