خاطرات اکبر هاشمی - ۲۰ فروردین ۱۳۷۷

صبح زود همراه محافظان براى کوه نوردی رفتیم. در مسیر از رادیوی ماشین، بیانیه دفتر رهبرى را شنیدم که مطابق قرار جلسة دیشب به رسانه ها داده اند. تا کُلک چال رفتیم. بعضى جاها هنوز برف و رودخانه ها پُرآب بود. جمعیت زیادی هم در مسیر بودند. با تعدادی از آنها احوال پرسى کردم. در شرق کُلک چال، از مرکز دکل هاى مخابرات بازدیدکردیم.

در مراجعت، یکى از کوه نوردان، خودش را تیمسار «عصرجدید» معرفى کرد که از بستگان مرحوم شهید [مهدی] عراقى است. گفت، پس از تحمل پنج سال زندان بعد از انقلاب، اکنون خمس اموالش را مى خواهند بگیرند و استمدادکرد. در یکى ازکافه هاى بین راه، خرما و نوشابه صرف کردیم؛ هوا مساعد بود.

به خانه آمدم. استحمامى و صبحانه و نوشتن خاطرات دیروز و خواندن گزارش ها و مطالعه و اصلاح خاطرات سال 1360 انجام شد . عصر فاطى آمد و گفت، همسر کرباسچى، با پادرمیانى او به ملاقات شوهرش رفته، گفته است سؤالات همان سؤال هاى قبلى است و چیز جدیدی نیست. روحیه اش خوب است. فقط روزنامه جمهورى اسلامى به او مى دهند. تلویزیون و رادیو ندارد. تنها هم نیست. اسناد هزینه ساخت منزلش را خواسته اند.

آقایان اخوى محمد، [محسن] نوربخش، [عطاءالله] مهاجرانى، [اسماعیل] شوشترى، [عبدالواحد] موسوى لارى و محسن آمدند. براى جلسه سران قوا در مورد پرونده شهردارى تهران، پیشنهادهایى داشتند؛ آزادی آقاى کرباسچى، نظارت بر تحقیقات پرونده ها براى اجراى قانون و حفظ حقوق متهمان. خواستند، جلسه زودتر تشکیل شود. به آقاى خاتمى گفتم، پیگیرى کرد. معلوم شد، آقاى [محمد] یزدی، [رییس قوه قضاییه] در قم است و زودتر از عصر شنبه، مقدور نیست.

شب بچه ها و نوه هاى خانواده مرحوم حاج قاسم اخوى آمدند. اکبرآقاى صفریان، مدیر بخشى از شرکت تعاونى پسته رفسنجان، از فروش پسته آینده، با توجه به مزاحمت هاى آمریکا و آثار باقى مانده از تحریم اروپا، اظهارنگرانى کرد؛ گرچه فعلاً تحریم برداشته شده، اما کار روان نیست. فرزانه [دختر برادرم، مدیر مؤسسه فرهنگی هنری طاهر]، از کار نیمه تمام تهیه کتاب مُبلّغ سازندگى هاى شهردارى تهران گفت. در مورد تأثیری که پسته هاى قاچاق براى بازار به وجود مى آورد، در دوبى و سایر جاها هم بحث شد.