خاطرات اکبر هاشمی - ۶ اردیبهشت ۱۳۶۴

تا ساعت ده ونیم در منزل، براى خطبه هاى جمعه مطالعه کردم. گزارش ها را برایم آوردند و آنها را خواندم. شوراى امنیت سازمان ملل اعتراف کرده است که علیه نیروهاى ایرانى از سلاح هاى شیمیایى استفاده شده، ولى صریحاً اسم عراق را نیاورده است. با نخست وزیر مشورت کردم. قرار شد که ضمن استقبال از این گام مثبت، به دلیل عدم صراحت مدعى شویم.

خطبه هاى نمازجمعه را یکى در [ادامه بحث] عدالت اجتماعى و دیگرى راجع به عوامل و آثار جنگ شهرى [میان ایران و عراق] ایراد کردم. به آقاى ناطق [نورى] وزیر کشور گفتم که جلوى کندن بى رویه خیابان ها براى آب و برق و تلفن و گاز و... را بگیرد. ستاد [برگزارى] نمازجمعه براى مخارج جارى استمداد کرد. امام مبلغى مى دهند، ولى کم است.

عصر سرهنگ [مصطفى] ترابى آمد و گزارشى از وضع دفاعى داد. پیشنهاد کرد که آموزش مردم براى دفاع در مقابل حملات شیمیایى احتمالى عراق شروع شود. آقاى صیاد [شیرازى] آمد و ضمن ارایه گزارش پیشرفت برنامه عملیات، درباره مشکلاتى که با سپاه و ارتش دارد، خواستار حمایت قوى شد.

شب وضعیت قرمز اعلام شد و ضدهوایى ها کار کردند، اما بعداً معلوم شد که هواپیماهاى عراقى به فضاى تهران نرسیده اند. ظهر آقاى [حسین] علایى یکى از فرماندهان سپاه که همکار آقاى صیاد [شیرازى] در عملیات آینده است، آمد و از طرح آقاى صیاد اظهار نارضایتى مى کرد.