بخشی از روزنوشت اکبرهاشمی رفسنجانی در پنج‌شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۸۱

 شب حسن‌آقا خمينى‌آمد. براى مراسم سالگرد حاج‌احمد آقا دعوت‌كرد.از عدم شركت در مراسم 12 بهمن در مرقد امام گله‌ كرد.گفت، بيت‌آیت‌الله منتظرى انتظار داشتندكه بعد از رفع حصر، شاهد حضور انبوه طلاب و مردم براى ديدار ايشان باشندكه برخلاف انتظارشان، فقط عده‌اى از دوستان شناخته‌ شده‌شان رفتند. از قول بعضى از اطرافيان ايشان نقل‌كردكه‌كسالت‌شان عميق است.  
در مورد شركت ملى مذهبى‌ها در انتخابات شوراها گفت،[حزب] مشاركتى‌ها مايل نيستندكه آنها شركت‌ كنند، چون بخشى ازآرای‌آنها را مى‌برند؛ از طرفى هم مى‌ترسند، اگر آنها راردكنند، طرفدارانشان برنجند و به آنها رأى ندهند. ميل دارندكه قوه قضایيه مانع آنها شود و چون مى‌بينند قوه قضایيه مانع نشده است، به آنها پيغام داده‌اندكه اگر اصرار بر شركت در نامزدى داشته باشند، رهبرى با آنها برخورد مى‌كند و پيشنهاد داده‌اند، خودشان استعفا بدهند وگويا آنها هم پذيرفته‌اند،ولى خواسته‌اند كه صلاحيت‌شان را بپذيرند و سپس آنها كنار بروند.  

گفت، در محافل مى‌گويند، تدبير و سياست آقاى هاشمى جالب است‌كه مخالفانش‌كه به او ستم كردند، دچار مشكل مى‌شوند و به نام او هم تمام نمى‌شود و عدالت خدا،كار خود را كرده است.

گفت، دو شب پيش در منزل آقاى [غلامحسین] كرباسچى، [دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی] جلسه‌اى بوده و سران دوم‌خردادى آنجا بودند و به آقاى [سیدمحمد] خاتمى، [رییس‌جمهور] كه در موردكتاب «شنود اشباح»، آن‌گونه عكس‌العمل نشان داده است، انتقاد داشته‌اندكه چرا در مورد كتاب [عالیجناب سرخ‌پوش اکبر] گنجى‌كه عليه آقاى هاشمى با اجازه وزارت ارشاد منتشر شد، چنين برخوردي نداشته است؟