کارگران روز مزد را دریابید/ نامه‌ای از فرزند ایران، به آنان که دل‌شان وسع دارد

با درود و مهر به مردم سخاوتمند و سربلند ایران

این روزها که آسمانِ میهن‌مان با صدای انفجار می‌لرزد و دل‌هایمان میان بیم و امید در نوسان است، می‌خواهم یادی کنم از کسانی که شاید از قاب دوربین‌ها دور مانده‌اند اما در میانه همین روزهای سخت، بی‌صدا ایستاده‌اند…

کارگران روز مزد و فصلی را میگویم که ممکن است بشناسید یا کنار میدان‌ها و تقاطع‌ها باشند و هر کجا

نه منتظر صدقه‌اند، نه خواهان ترحم، بلکه مردانِ شریفِ روزگارند، اهل کارند، اهل غیرت، اهل تلاش؛ اما این روزها، جنگ نه تنها آرامش، که کار را هم از آنان گرفته است

بعنوان فرزندی کوچک از سرزمینی کهن و مردمی دریا دل و سخاومتند از شما که توان دارید، با مهر و تواضع درخواست میکنم:

کارگران و افراد نیازمند را دریابید، در مناطقی که میشناسید بروید یا به میدان‌ها و چهارراه‌ها سری بزنید

نه فقط برای سیر کردن شکم، که برای گرم کردن دل، برای گفتنِ این جمله بی‌قیمت: «تو تنها نیستی»

ما اگر امروز در کنار هم نایستیم، فردا با هم فرو می‌ریزیم؛ اما اگر دل به هم بدهیم، از دل همین جنگ، صلحی تازه خواهد رویید

پس زبان محرمی خود دیگر است
هم‌دلی از هم‌زبانی خوش‌تر است

دست بوس ملت بزرگ ایران
از طرف فرزندتان عبداله عبدی