«گامی به پیش برای مذاکره»

به قلم محمدجواد مظفر

 سرانجام رهبری در سخنرانی روز مبعث سه‌شنبه نهم بهمن‌ماه، تلویحاً اشاره‌ای به مذاکره مسئولان جمهوری‌اسلامی و آمریکا داشته‌اند. با این تعابیر که:

 "پشت لبخندهای دیپلماسی چشمانمان را باز کنیم و حواسمان باشد که با کی مواجهیم، با کی داریم حرف می‌زنیم، با کی معامله می‌کنیم؟ این را بدانیم..."

 بنابراین به گونه‌ای راه برای انجام مذاکره بین ایران و آمریکا باز شده کاری که بی‌تردید به صلاح ملک و ملت ایران است. اما در این راه به چند نکته اساسی باید توجه داشت:

 ۱. به احتمال زیاد در شرایط حاضر و با توجه به وقایع پانزده ماه گذشته در منطقه و موقعیت ایران از پس آن حوادث و نیز مطلع بودن طرف مقابل از مشکلات و تنگناهای داخلی کشور، سعی می‌کند حداکثر درخواست‌ها را از ایران روی میز مذاکره بگذارد.

 ۲. نمایندگان ایران بپذیرند که در جریان مذاکره با یک قدرت جهانی قادر نخواهند بود فقط امتیاز بگیرند بلکه صحنه، صحنه ی بده و بستان است و لاغیر.

 ۳. این درست است که نباید در مذاکره تن به خفت و خواری داد. اما به تاکید می‌گویم حتما نباید کاری کنند که مذاکره به بن‌بست برسد. سال‌ها دیپلماسی ایران هدر دادن فرصت‌ها بوده و در نتیجه آنچه و آنکه زیان دیده استعدادهای سرزمینی و مردم ایران بوده‌اند.

 ۴. ایران در شرایط کنونی می‌بایست از استراتژی دشمن‌پروری همه جانبه با کشور‌های مؤثر در معادلات جهانی و نیز کشورهای تأثیرگذار منطقه‌ای به جد عبور کرده و رویکرد و استراتژی ورود به جامعه جهانی را در پیش گیرد.

 ۵. مسئولان دولت و نمایندگان آن در مذاکره نباید به فضاسازی‌ها و هوار کشیدن‌های کاسبان تحریم و لشکر متحجران وابسته به آنان اعتنا کنند.
می‌بایست تمامی تلاششان را برای خروج کشور از انزوا و شکستن تحریم‌های گوناگون به کار برند که بی‌تردید صلاح کشور و مردم در همین است.

 ۶. دولت دکتر پزشکیان نباید دچار توهم شود که خوشبختانه روز و شب و هفته و ماه و... می‌گذرد و چرخ کشور می‌گردد و مردم به زندگی خود ادامه می‌دهند. بارها در نوشته‌های خود تلاش کرده‌ام که نشان دهم عمده چرخیدن چرخ جوامع محصول  "صیانت نفس و حب ذات" انسان است که خود را با شرایط تطبیق می‌دهد.

 از محروم‌ترین مردم جهان تا مردمی که درگیر جنگ‌های خانمان برانداز نظیر اوکراین و غزه هستند، همه بالاخره به گونه‌ای به زیست خود ادامه می‌دهند.

 اما این حاکمان هر کشوری هستند که یا مسیر را به سمت سربلندی و بهره‌مندی استعدادهای بالقوه طبیعی و انسانی سوق می‌دهند یا با توهمات خود کشور و مردم را به قهقرا می برند و زمین سوخته را تحویل آیندگان می‌دهند.