ایران عزیز زخم خورده و عزادار است - یادداشت سید مصطفی تاجزاده از زندان اوین

 یادداشت سید مصطفی تاجزاده از زندان اوین

رویکرد ماکیاولیستی، حکومت بر اساس ترس، خود را در عریان‌ترین شکل ممکن در دی ماه ۱۴۰۴ آشکار کرد و ملت ما را در سوگ هزاران جان گرامی نشاند.

دریغ و درد که این کشتار بی‌سابقه، از مشروطه تاکنون، هم قابل پیش بینی بود و هم قابل پیشگیری؛ البته اگر ولی فقیه گوش شنوایی داشت و از انحصار طلبی و تمامیت خواهی دست می‌کشید، مطالبات مردم را به رسمیت می‌شناخت و به رأی و نظر اکثریت تمکین می‌کرد، یا استعفا می‌داد و کناره‌گیری می‌کرد.

بسیار متأسفم که او به جای شنیدن صدای ملت، عرصه سیاست را به میدان جنگ تشبیه و سپس تبدیل کرد. اعتراضات به حق شهروندان مستأصل و عاصی را ادامه جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل نامید و معترضان را اغتشاشگر خواند که باید سر جای خود بنشینند.

صد البته نتیجه‌ی چنین دستور خونباری چیزی نبود جز به خاک و خون کشیده شدن هزاران شهروند بی‌گناه و بی‌پناه که به بی‌کفایتی‌ها، تباهی‌ها و حرام‌خواری‌هایی که روز بروز شدت می‌گرفت، اعتراض داشتند.

تردید ندارم که آمار و روایت رسمی از آنچه در دی ماه امسال گذشت، دروغی رسواست. تنها با تشکیل کمیته حقیقت یاب مستقل و ملی ابعاد واقعی این جنایت روشن خواهد شد.

من ضمن محکوم کردن این سلاخی فله‌ای و شریک دانستن خود در غم یک‌یک خانواده‌های داغ‌دار و مظلوم، این مصیبت جانسوز و کمرشکن را به ملت عزیز و سوگوارمان تسلیت می‌گویم و بر این باورم که ایران همچنان آبستن تحولات بزرگی‌است.

وضع موجود هرگز قابل تداوم نبوده اگرچه متاسفانه جهت‌گیری تغییرات نیز کاملاً روشن نیست. به ویژه آن‌که شبح شوم جنگ هنوز هم در آسمان کشورمان در پرواز است.

 من عبور از اوضاع فلاکت باری را که ولایت فقها و حکومت شکست خورده‌ی روحانیت بر ملت ایران تحمیل کرده است در گرو مقاومت، هوشمندی و عمل مسئولانه آحاد شهروندان و سیاست ورزان می‌بینم. 
و در آینده‌ای نزدیک نظراتم را درباره اوضاع جدید با مردم شریف کشورمان در میان خواهم گذاشت.
بدان امید که در نهایت با گفتگوی ملی و تفاهمی تاریخی از این وضعیت اسفبار و شکننده گذر کنیم و فردایی بهتر را رقم زنیم.

به یاری خداوند و همت ملت 
سید مصطفی تاج‌زاده 
زندان اوین
۹ بهمن ماه ۱۴۰۴