درباره سفر پزشکیان به قم

 شیخ مجتبی لطفی

 سفر یک روزه پنج‌شنبه گذشته مسعود پزشکیان به قم اولین سفر وی در قامت ریاست جمهوری بود. وی در این سفر با مراجع دیدار کرد اما در این میان با اعضای مجمع محققین و مدرسین و هم چنین آیت‌الله بیات زنجانی ملاقات نداشت. وی هم چنین با امام جمعه و تولیت حرم حضرت معصومه(س) یعنی محمد سعیدی از مدافعان سعید جلیلی دیدار کرد.

در ایام تبلیغات ریاست جمهوری، پزشکیان در میان روحانیون و مراجع قم به جز آیت‌الله بیات زنجانی، مجمع محققین و مدرسین و بیت آیت‌الله منتظری و روحانیون اصلاح طلب حامی علنی دیگری نداشت. حضور وی بر مزار آیت‌الله منتظری هم بازتاب داشت. با این وصف، دیدار نکردن وی با مدافعانش مورد تحلیل و نقد و بررسی قرار گرفته است.

(یادم هست که حسن روحانی نیز در ایام تبلیغات اولین انتخاب خود، با هواپیما خود را به اصفهان رساند تا در تشییع جنازه آیت‌الله طاهری امام جمعه اصفهان شرکت کند. در قم نیز آیت‌الله صانعی از وی حمایت کرد. اما پس از انتخاب شدن، در سفر به قم به دیدار آیت‌الله صانعی نیامد و در سفر اصفهان بر مقبره آقای طاهری حاضر نشد.)

برخی این حرکت پزشکیان را خارج از وفاقی می‌دانند که دولت خود را بر آن بنا نهاده است. علاوه بر این دیدار نکردن با مجمع محققین و مدرسین را ـ به ویژه در این ایام که مورد تهدید از ناحیه قوه قضاییه قرار گرفته و نیروهای پایداری و شاگردان آقای مصباح و جامعه مدرسین حوزه در صدد برخورد میدانی و خیابانی با این تشکل اصلاح‌طلب و روشنفکر حوزوی هستند‌ ـ به این معنا تفسیر کرده‌اند که قدرت چنان عقیم است که شخصیت افراد را دچار دگرگونی و فراموشی می‌کند.

اما در قبال چنین تحلیلی، برخی بر این باورند که نقادان گویا به مناسبات قدرت و سیاست در ایران دقت و امعان نظر ندارند. علیرغم انتخاب‌هایی که در ایران صورت گرفته و نظر سنجی‌ها، شرکت کردن و نکردن‌ها در انتخابات؛ قدرت در ایران در دست اقلیتی کاسب است که همیشه در حال جابجایی از یک پست به پست دیگر هستند که اگر پست انتخابی نصیبشان نشد، در میان پست‌های انتسابی/انتصابی برای آنان جایگاهی رزرو شده وجود دارد. علاوه بر این هنوز این اقلیت صدایشان بلند است چه در صدا و سیما و روزنامه رسمی حاکمیت یعنی کیهان، و چه برخی از تریبون‌ها مانند امامان جمعه، برخی موسسات حوزوی که البته با حمایت و پشتوانه قوی از مصونیت برخوردارند.

اگر پزشکیان دچار  تبدل شخصیت به وسیله قدرت نشده باشد، دیدار نکردن وی با تشکل‌ها و علمای غیر همسو با پایداری و تندروها، به جهت رعایت مصلحت عامه جامعه باشد و برای این بوده که اقلیت پر هیاهو چوب لای چرخ دولت نکنند، منتقدان باید چشم روی هم گذاشته و با فداکاری و عدم گله، وی را بدرقه کنند.