روزگار تلخ‌تر از زهر!

 داشتم خاطرات و حوادث گذشته را مرور می‌کردم. روزگاری که قصد کشتن آیت‌الله منتظری را داشتند، برایم تداعی شد. در گفتگویی که در دوران حصر آیت‌الله، با جناب حاج احمد آقا منتظری داشتم از حال و هوای روزی پرسیدم که در پی سخنرانی انتقادی آیت‌الله منتظری، در آبان‌ماه ۷۶ دفتر، حسینیه و منزل ایشان مورد هجوم سازمان‌دهی شده از سوی نهادهای حکومتی و نظامی و انصار حزب‌الله قرار گرفت.

 احمد منتظری از حضور سردار کریمی فرمانده سابق سپاه قم گفتند که همراه تعدادی دیگر به پشت در اتاق پدرشان آمدند. آنان به پدر می‌گفتند: "ممکن است مهاجمان درون منزل آمده و شما را زخمی یا حتی بکشند و ما توانایی جلوگیری نداریم." آیت‌الله منتظری به سپاهیان می‌گوید: "شما که ادعا دارید ۸ سال جلوی صدام ایستادید، چطور در مقابل مهاجمین توان مقاومت ندارید؟! اگر وظیفه دارید انجام دهید و گرنه اگر قرار است مرا بکشند، بهتر است در همین اتاقم کشته شوم."

 احمد منتظری ادامه داد: "وقتی از اتاق بیرون آمدند من درِ اتاق را قفل کردم. لحظاتی گذشت که صدای بی‌سیم سردار کریمی در آمد که مافوقش می‌گفت: باید ببریدش، از خانه بکِشیدش بیرون، حتی با طناب ببندید و..."

 پس از این حادثه و در سال‌های حصر مرحوم آیت‌الله منتظری، در جلسه‌ای که چند تن از علما و روزنامه‌نگاران و اصحاب قلم، از جمله آقایان: مرحوم عبايى خراسانى، سید محمدعلی ایازی، ماشاءالله شمس‌الواعظین، اکبر گنجی، محسن آرمین، محمدحسن موحدی ساوجی، علی حکمتی، عمادالدین باقی، حمیدرضا جلايى‌پور و علیرضا علوی‌تبار با آیت‌الله موسوی اردبیلی در قم داشتند، گفته بود: "لازم نیست آنچه را انجام داده‌ایم در بلندگو اعلام کنیم؛ آن روز قصد داشتند آقای منتظری را بکشند و من با تهران تماس گرفتم و تهدید کردم که اگر بر این تصمیم اصرار داشته باشید بدانید که آقای منتظری تنها نیست؛ و در نهایت از این تصمیم منصرف شدند."

 اول انقلاب یادمان هست این سرود را:
بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر
بار دگر روزگار چون شکر آید

 و ما هنوز منتظر "شکر" مانده‌ایم!

منبع: کانال آوای خرد(مجتبی لطفی)