هر چه می‌کشیم از تفکر انقلابی است

 من و علی آقای هاشمی خدمت آقای هاشمی رفتیم. ما دو تا با کاندیداتوری ایشان موافق نبودیم. توضیح هم دادیم که بالاخره شما ۱۰ سال رئیس مجلس بودید، ۸ سال رئیس‌جمهور بودید و الان هم رئیس مجمع تشخیص هستید و جایگاه روشنی دارید. این ریاست مجلس چیزی به شما اضافه نمی‌کند. چرا می‌خواهید وارد شوید؟!

ایشان گفتند من دارم به مجلس می‌آیم که اگر بتوانم یک امتیازاتی از رهبری برای اصلاحات در کشور بگیرم که هم بچه‌ها قانع شوند و از این طرف هم این جریان مدیریت شود که بحث شکستن نظام و اینها پیش نیاید.

کارگزاران هم در قامت خودش به‌عنوان یک حزب مصلح ظاهر نشد که جلوی یک اختلاف را بگیرد. شاید می‌توانست نقشی برای نزدیک کردن این دو تا جریان با هم دیگر داشته باشد.
‌
بالاخره همان کاری که شما می‌گویید آقای هاشمی ممکن بوده مجلس ششم بکند براساس یک ماموریت از طرف نظام که این مجلس را کنترل کند، آن کار را آقای کروبی کرد!
‌
تا آخر دوره مجلس ششم هیچ‌یک از موضوعات اصلی کشور در هیئت‌رئیسه‌ مجلس ششم قابل‌بحث نبود! برای اینکه اینها عین روغن و آب کاملاً از هم جدا شدند. یک جاهایی من حسین مرعشی باید بین اینها وساطت می‌کردم.
‌‌
هر چه می‌کشیم از این تفکر انقلابی است. این تفکر انقلابی که ذهن همه ما را مشغول کرده، همه‌ ما مرغمان یک‌پا دارد و در سیاست اصلاً این حرف‌ها درست نیست.
‌
دوستان اکثریت مجلس ششم از آقای هادی خامنه‌ای که حالا با بهزاد و بقیه بچه‌ها متفاوت هم بود، به من می‌گفت که مرعشی! نکند هاشمی نیاید! هیچ‌کس غیر از هاشمی حریف فلانی نیست.

من می‌گفتم که بچه‌ها! این بازی را با آقای هاشمی نکنید. شما که نمی‌خواهید از آقای هاشمی حمایت کنید، شما می‌خواهید که با بودن آقای هاشمی کاندیدایتان تائید صلاحیت شود. شما دارید هاشمی را برای خودتان هزینه می‌کنید.

به‌محض اینکه همان اتفاق افتاد و صرفاً به خاطر حضور آقای هاشمی، آقای دکتر معین و آقای مهرعلیزاده به‌حکم حکومتی تائید صلاحیت شدند، اینها یادشان رفت که سال‌ها علیه حکم حکومتی حرف زده بودند و خودِ معین حکم حکومتی را قبول نداشت، ولی اینجا پذیرفت.
‌
حضور آقای هاشمی در این انتخابات یکی از اشتباهات بزرگ زندگی سیاسی او بود. آقای هاشمی اگر خودش نمی‌خواست کاندیدا بشود، می‌توانست جریان اصلاح‌طلب را در مورد اتحاد روی یک فردی مثل دکتر نجفی توافق ایجاد کند. در اصولگراها هم آقای هاشمی قادر بود اصولگرایان را روی یک کسی مثل ولایتی یا لاریجانی متحد بکند.

آقای ناطق پیش آقای هاشمی رفت و گفت آقای هاشمی! اگر می‌خواهید بیایید، بگویید. او هم گفت نه، من برنامه ندارم بیایم. آنها رفتند روی لاریجانی بستند و آقای هاشمی باورش نمی‌شد که لاریجانی کنار نرود! تنها ولایتی حاضر شد که کنار برود. حالا مشکل آقای هاشمی چه بود؟ مشکل او این بود که می‌خواست کاندیدا بشود، نمی‌خواست از آقای خامنه‌ای اجازه بگیرد!
‌
آقای هاشمی حتی در سال ۹۲ هم که آمد کاندیدا شد، دنبال فرصتی بود که یک‌بار دیگر یک رأی قابل‌توجهی اگر از مردم بگیرد، در قامت خودش ظاهر شود و این فرصت پیش نیامد.

آقای هاشمی دنبال ایجاد یک موقعیتی بود که بتواند آنچه که به صلاح کشور می‌داند را با قدرت مردم پی بگیرد که دیگر دیر شده بود.
‌‌
من دو سال و ۴-۵ ماه رئیس دفتر رئیس‌جمهور بودم و رئیس‌دفتر مقتدری هم بودم. اصلاً؛ هیچ جا دست بچه‌ها باز نبود. حتی آقای مهندس محسن هاشمی که رئیس بازرسی ویژه رئیس‌جمهور بود، در موضوعاتی که آقای هاشمی ارجاع می‌داد حق بازرسی داشت.

این کاری بود که احمدی‌نژاد در ستاد شروع کرد که شروع به مداخله کردن در کار وزرا در نصب انتصابات در ستاد ریاست‌جمهوری کرد! در دولت آقای روحانی هم کم‌وبیش این کار متأسفانه ادامه پیدا کرد.

در دوره آقای مهندس موسوی چون نخست‌وزیر حق عزل وزرا را نداشت و در نصب هم علاوه‌بر رأی اعتماد مجلس بایستی تائید رئیس‌جمهور را هم می‌گرفت، لذا آقای مهندس موسوی در دفتر نخست‌وزیری تعداد زیادی ستاد درست کرده بود.

آقای هاشمی وقتی رئیس‌جمهور شد، تمام این ستادها را جمع کرد. گفت اختیار با وزرا است و وزیر باید تصمیم بگیرد. دوره‌ آقای هاشمی از جهت عدم‌مداخله، دوره فوق‌العاده‌ای بود.
‌
من به لحاظ سیاست‌هایی که در مقاطعی از دوران بحرانی ایران اتخاذ کرد، نمره‌ ۱۷ به آقای هاشمی می‌دهم. به لحاظ مدیریت شخصی که خودش اعمال می‌کرد، واقعاً بالای ۱۸ به او می‌دهم. ولی به لحاظ مدیریت سیاسی، نمره ۱۳-۱۴ می‌دهم.

به آقای خاتمی در سیاست ۱۵ می‌دهم؛ حداقل جناح خودش را خوب حفظ کرد. آقای هاشمی چون خیلی متکی به خودش بود، کار تیمی نمی‌کرد.